Διάγγελμα Παπαδήμου

«Eίμαστε σε απόσταση αναπνοής από το σημείο μηδέν» δήλωσε στο διάγγελμα του προς τον ελληνικό λαό ο πρωθυπουργός Λουκάς Παπαδήμος, συμπληρώνοντας ότι το οικονομικό πρόγραμμα και η νέα δανειακή σύμβαση θα εξασφαλίσουν τη χρηματοδότησή μας κατά 130 δισ. ευρώ.

Επεσήμανε ότι με τη μείωση του χρέους θα απελευθερωθούν νέοι πόροι κι ότι από το 2ο εξάμηνο του 2012 θα μπει η χώρα σε τροχιά ανάπτυξης, ενώ υπενθύμισε πως η συμφωνία έχει τη στήριξη των 2 μεγαλύτερων κομμάτων της χώρας και αποτυπώνει τις ακραίες συνθήκες ανάγκης.

Ο Λουκάς Παπαδήμος τόνισε επίσης ότι ο πιο καθοριστικός παράγοντας είναι η αστάθεια κι ότι το αξιόπιστο πρόγραμμα θα δώσει τέλος στην αβεβαιότητα και την αστάθεια. «Με μια άτακτη χρεοκοπία θα γινόταν προβληματική η εισαγωγή βασικών αγαθών, επιχειρήσεις θα έκλειναν μαζικά, η ανεργία θα αυξανόταν περισσότερο, το βιοτικό επίπεδο θα κατέρρεε. Γνωρίζουμε ότι οι αντοχές των πολιτών αγγίζουν τα όρια τους κι ότι οι προσπάθειες και οι θυσίες των Ελλήνων αποδίδουν», δήλωσε σε δραματικό τόνο ο Λουκάς Παπαδήμος.

Aναλυτικά στο διάγγελμα του ο πρωθυπουργός ανέφερε:

«Ελληνίδες, Έλληνες,
Απευθύνομαι σήμερα σε σας για να σας εκθέσω με απόλυτη ειλικρίνεια την κρίσιμη κατάσταση που βρισκόμαστε και τις επιλογές που έχουμε μπροστά μας. Είμαστε σε απόσταση αναπνοής από το σημείο μηδέν.
Το ελληνικό Κοινοβούλιο καλείται αύριο να αναλάβει μια ιστορική ευθύνη. Καλείται να εξετάσει και να εγκρίνει το νέο οικονομικό πρόγραμμα της Ελλάδας, το οποίο αποτελεί προϋπόθεση για τη χρηματοδοτική στήριξη της χώρας κατά τα επόμενα χρόνια.

Το οικονομικό πρόγραμμα και η δανειακή σύμβαση που θα το συνοδεύσει έχουν τεράστια σημασία για το μέλλον της χώρας. Η νέα δανειακή συμφωνία εξασφαλίζει τη χρηματοδότησή μας με 130 δισ. ευρώ και μας δίνει τη δυνατότητα να μειώσουμε το υπάρχον δημόσιο χρέος κατά περίπου 100 δισ. ευρώ. Με τη μείωση του χρέους θα απελευθερωθούν πολύτιμοι πόροι για την οικονομική ανάπτυξη και την κοινωνική προστασία, θα δημιουργηθούν συνθήκες ασφάλειας, σταθερότητας και εμπιστοσύνης.

Με την πιστή εφαρμογή του προγράμματος θα αποκατασταθεί η δημοσιονομική σταθερότητα και η διεθνής ανταγωνιστικότητα της οικονομίας μας, η οποία θα επανέλθει σε τροχιά βιώσιμης ανάπτυξης - πιθανότατα από το δεύτερο εξάμηνο του 2013. Χωρίς δημοσιονομική εξυγίανση και χωρίς μεγάλες μεταρρυθμίσεις, ανάπτυξη δεν μπορεί να υπάρξει.

Η συμφωνία για το νέο πρόγραμμα, που επετεύχθη μετά από πολυήμερες, εντατικές και σκληρές διαπραγματεύσεις με την τρόικα, έχει τη στήριξη των δυο μεγαλύτερων κομμάτων της χώρας. Κατοχυρώνει το μέλλον της πατρίδας μας στο ευρώ και θέτει τις βάσεις για να ξεπεράσουμε τη σημερινή οικονομική κρίση. Παράλληλα, η συμφωνία αποτυπώνει τις ακραίες συνθήκες ανάγκης στις οποίες εξακολουθεί να βρίσκεται η χώρα μας.

Ο κεντρικός και ουσιαστικός σκοπός όλων μας είναι η βιώσιμη ανάπτυξη της οικονομίας μας. Τα τελευταία πέντε χρόνια, όμως, η οικονομία βρίσκεται σε ύφεση. Αυτό οφείλεται κυρίως στο γεγονός ότι αναπτυσσόταν στηριζόμενη σε συνεχώς αυξανόμενο δανεισμό. Όταν τα δανεικά τελείωσαν, το κράτος δεν μπορούσε πια να χρηματοδοτεί δαπάνες, η κατανάλωση υποχώρησε, και η οικονομική δραστηριότητα συρρικνώθηκε. Το μοντέλο ανάπτυξης που είχαμε μέχρι το 2009 δεν είχε μέλλον. Ήταν καταδικασμένο να τερματιστεί. Αυτό συνέβη όταν τα ελλείμματα διαμορφώθηκαν σε υπερβολικά υψηλά επίπεδα, κληροδοτώντας μας ένα τεράστιο χρέος.

Για την ύφεση ευθύνεται επίσης το δυσμενές διεθνές οικονομικό περιβάλλον. Όμως ο πιο καθοριστικός παράγοντας είναι η αστάθεια και η αβεβαιότητα για τις προοπτικές της ελληνικής οικονομίας. Είναι ο φόβος της χρεοκοπίας και της εξόδου από το ευρώ που σκιάζει τους αποταμιευτές, αναστέλλει τις επενδυτικές αποφάσεις, παγώνει την οικονομική δραστηριότητα, εμποδίζει την ανάκαμψη της οικονομίας. Στην αβεβαιότητα, την αστάθεια και την ανασφάλεια θα θέσει τέρμα το αξιόπιστο πρόγραμμα, η χρηματοδοτική στήριξη και η αναδιάρθρωση του χρέους που το συνοδεύουν.

Το πρόγραμμα περιέχει πολλές ρυθμίσεις τις οποίες θα έπρεπε να είχαμε υιοθετήσει από μόνοι μας προ πολλού. Αν τις είχαμε εφαρμόσει όταν οι συνθήκες ήταν ευνοϊκότερες, δεν θα είχαμε φτάσει σε τόσο δεινή κρίση.
Το πρόγραμμα όμως περιέχει και ρυθμίσεις που καμία κυβέρνηση δεν θα υιοθετούσε υπό ομαλές συνθήκες. Μέτρα που δοκιμάζουν τις αντοχές και πλήττουν το εισόδημα μεγάλου μέρους της κοινωνίας μας. Έχουμε απόλυτη επίγνωση ότι το οικονομικό αυτό πρόγραμμα συνεπάγεται βραχυπρόθεσμα οδυνηρές θυσίες για τους Έλληνες, οι οποίοι έχουν ήδη δοκιμαστεί σκληρά.

Λένε ορισμένοι: από ένα τέτοιο οικονομικό πρόγραμμα που περιλαμβάνει επώδυνα μέτρα, καλύτερη η χρεοκοπία. Πλανώνται οικτρά όσοι υποστηρίζουν κάτι τέτοιο, ή δημαγωγούν επικίνδυνα. Μια άτακτη χρεοκοπία θα έριχνε τη χώρα μας σε μια καταστροφική περιπέτεια. Θα δημιουργούσε συνθήκες ανεξέλεγκτου οικονομικού χάους και κοινωνικής έκρηξης.

Οι αποταμιεύσεις των πολιτών θα κινδύνευαν. Το κράτος θα αδυνατούσε να πληρώσει μισθούς, συντάξεις, να καλύψει στοιχειώδεις λειτουργίες, όπως τα νοσοκομεία και τα σχολεία, καθώς έχει ακόμα πρωτογενές έλλειμμα πάνω από 5 δισ. ευρώ. Δηλαδή τα έσοδα του κράτους δεν αρκούν για να καλύψουν τις δαπάνες, ακόμα κι αν παύαμε να εξυπηρετούμε το χρέος.

Η εισαγωγή βασικών αγαθών -όπως φάρμακα, πετρέλαιο, και μηχανήματα- θα γινόταν προβληματική, αφού η χώρα, δημόσιος και ιδιωτικός τομέας, θα έχανε κάθε πρόσβαση σε δανεισμό και η ρευστότητα θα συρρικνωνόταν. Επιχειρήσεις θα έκλειναν μαζικά, αδυνατώντας να αντλήσουν χρηματοδότηση. Η ανεργία, η οποία είναι ήδη απαράδεκτα υψηλή θα αυξανόταν περισσότερο.

Το βιοτικό επίπεδο των Ελλήνων στην περίπτωση μιας άτακτης χρεοκοπίας θα κατέρρεε. Η χώρα θα παρασυρόταν σε μια μακρά δίνη ύφεσης, αστάθειας, ανεργίας και παρατεταμένης εξαθλίωσης.
Οι εξελίξεις αυτές θα οδηγούσαν, αργά ή γρήγορα, στην έξοδο από το ευρώ. Από χώρα του πυρήνα της Ευρωζώνης, η Ελλάδα θα καταντούσε χώρα αδύναμη, στο περιθώριο της Ευρώπης.

Κοιτάμε τον ελληνικό λαό στα μάτια με πλήρη συναίσθηση της ιστορικής ευθύνης. Το κοινωνικό κόστος που συνεπάγεται το πρόγραμμα αυτό είναι περιορισμένο σε σύγκριση με την οικονομική και κοινωνική καταστροφή που θα ακολουθούσε εάν δεν το υιοθετήσουμε.

Γνωρίζουμε ότι οι αντοχές των πολιτών αγγίζουν τα όριά τους. Τα τελευταία δύο χρόνια καταβάλλεται μια υπερπροσπάθεια. Παρά τις καθυστερήσεις στην εφαρμογή των μεταρρυθμίσεων έχουμε κατορθώσει πολλά, με μεγάλο οικονομικό και κοινωνικό κόστος, όπως καταγράφεται από τη συνεχιζόμενη ύφεση και την αύξηση της ανεργίας στο 20%.

Τα τελευταία δύο χρόνια μειώσαμε το πρωτογενές δημόσιο έλλειμμα από 24 δισ. ευρώ σε 5 δισ., μείωση που αντιστοιχεί σε 8 εκατοστιαίες μονάδες του ΑΕΠ. Ανακτήσαμε περίπου το 1/3 της ανταγωνιστικότητας που χάθηκε κατά τα προηγούμενα δέκα έτη. Οι προσπάθειες και οι θυσίες του ελληνικού λαού αποδίδουν και δικαιούνται το σεβασμό όλων.

Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η Ελλάδα αντλεί σήμερα τη μεγαλύτερη χρηματοδοτική στήριξη που δόθηκε ποτέ με εξαιρετικά ευνοϊκούς όρους. Αυτό αντανακλά τη βούληση των εταίρων μας να στηρίξουν την παραμονή μας στο ευρώ. Γι' αυτό μάς πιέζουν: για να αξιοποιήσουμε τη στήριξη αυτή, δημιουργώντας εμείς οι ίδιοι τις προϋποθέσεις βιώσιμης συμμετοχής μας στο κοινό νόμισμα. Οφείλουμε να εξυγιάνουμε την οικονομία μας. Να μην δαπανούμε περισσότερο από όσα παράγουμε.

Δεν πρέπει να χάσουμε αυτή την ευκαιρία να κάνουμε την οικονομία μας πιο παραγωγική και ανταγωνιστική. Για να διασώσουμε όσα κατακτήσαμε, πρέπει να αλλάξουμε όλα όσα κάναμε λάθος. Πρέπει να εξυγιάνουμε το κράτος και να χτίσουμε την οικονομία μας σε στέρεες βάσεις για να επιτύχουμε υψηλή και βιώσιμη ανάπτυξη.

Αυτός είναι ο αγώνας της γενιάς μας. Και θα ήταν η μεγαλύτερη ήττα τής μεταπολιτευτικής Ελλάδας αν από λιποψυχία ή ελλιπή αίσθηση ευθύνης, από βαριά αμέλεια ή από μοιραίο λάθος αυτή η χώρα κατέληγε κάποια στιγμή χρεοκοπημένη και έξω από το ευρώ. Αν, την ώρα που χώρες πολύ φτωχότερες από μας καταβάλλουν σκληρές προσπάθειες για να μπουν στη ζώνη του ευρώ, εμείς βαδίζαμε την πορεία εξόδου.

Θα είναι μια τεράστια αδικία της ιστορίας, η χώρα από την οποία ξεκίνησε ο ευρωπαϊκός πολιτισμός, που τα τελευταία 65 χρόνια βίωσε έναν εμφύλιο και μια δικτατορία, αλλά πρόκοψε, έφτιαξε την ευημερία της, οικοδόμησε μια δημοκρατία, θεσμούς και αξίες, να φτάσει στην πτώχευση και να βρεθεί, από ένα ακόμα λάθος, σε εθνική απομόνωση και εθνική απόγνωση.

Δεν θα βγούμε από την κρίση χωρίς θυσίες. Είμαστε λαός περήφανος και φιλότιμος. Ξέρουμε από αγώνες. Και αυτός είναι σήμερα ο αγώνας της πατρίδας μας. Να έχουν τα παιδιά μας την ευρωπαϊκή Ελλάδα της σταθερότητας, της ευημερίας και της δημοκρατίας που κατακτήσαμε τα τελευταία τριάντα χρόνια.

Πατριωτικό σήμερα δεν είναι να ρίξουμε τις ασπίδες, αλλά ενωμένοι να πάρουμε τις αναγκαίες δύσκολες αποφάσεις για τη σωτηρία της χώρας. Θα υπερασπιστούμε τη θέση μας στο ευρώ και στην Ευρώπη.

Το οικονομικό πρόγραμμα που έχει κατατεθεί στη Βουλή, και η χρηματοδοτική στήριξη που θα το συνοδεύει, είναι απαραίτητες προϋποθέσεις για να διασώσουμε τα σημαντικότερα κεκτημένα των τελευταίων δεκαετιών για να διασφαλίσουμε τη θέση της Ελλάδας στην ομάδα των αναπτυγμένων χωρών της Ευρώπης και στο ευρώ. Είναι απολύτως αναγκαία για να προστατεύσουμε τα εθνικά μας συμφέροντα.

Η προσαρμογή της οικονομίας μας δεν τελειώνει σε ένα χρόνο. Για την ολοκλήρωση των αλλαγών θα χρειαστεί σκληρή προσπάθεια, συνέχεια και συνέπεια, δημιουργική συνεργασία και πνεύμα ενότητας των κοινωνικών και πολιτικών δυνάμεων. Εμπιστοσύνη στις δυνάμεις μας και πίστη στην ανάγκη να αλλάξουμε τη χώρα μας.
Σε ό,τι με αφορά, ανέλαβα την ευθύνη και τον κίνδυνο να κάνω ό,τι μου αναλογεί για να φτάσουμε στην άκρη αυτής της διαδρομής. Και θα το κάνω.

Πλεόνασμα 2,5 δισ. ευρώ θα έχουν το 2011 οι ασφαλιστικοί οργανισμοί

Το υπουργείο Εργασίας εκτιμά ότι θα ξεπεράσει τα 2,5 δισ. ευρώ
Πλεόνασμα ύψους 2,580 δισ. ευρώ εκτιμά το υπουργείο Εργασίας και Κοινωνικής Ασφάλισης ότι θα έχουν το 2011 οι ασφαλιστικοί οργανισμοί από 73 εκατ. ευρώ το 2010.

Σύμφωνα με όσα ανέφερε στη Βουλή ο υπουργός Εργασίας και Κοινωνικής Ασφάλισης, Γεώργιος Κουτρουμάνης, απαντώντας σε ερώτηση βουλευτή, τα έσοδα των ασφαλιστικών οργανισμών εκτιμάται ότι θα ανέλθουν το 2011 στο ποσό των 47,173 δισ. ευρώ έναντι 45,181 δισ. ευρώ το 2010. Τα έξοδα των ασφαλιστικών οργανισμών εκτιμάται ότι θα ανέλθουν το 2011 στο ποσό των 44,593 δισ. ευρώ από 45,108 δισ. ευρώ.

Σύμφωνα με τον κ. Κουτρουμάνη, το σύνολο των οφειλών προς τους ασφαλιστικούς οργανισμούς ανέρχεται στο ποσό των 10,8 δισ. ευρώ τα οποία αναλύονται ως ακολούθως:

α) 5,9 δισ. ευρώ για το ΙΚΑ-ΕΤΑΜ,

β) 3,9 δισ. ευρώ για τον ΟΑΕΕ και γ) 1 δισ. ευρώ για τους λοιπούς.

Αναφορικά με τις δαπάνες, ο κ. Κουτρουμάνης ανέφερε ότι με σειρά νομοθετικών ρυθμίσεων και παρεμβάσεων, έχει καταβληθεί προσπάθεια για τον περιορισμό των δαπανών υγείας των ασφαλιστικών οργανισμών, με σκοπό τη διατήρηση της βιωσιμότητάς τους, τη διασφάλιση των δικαιωμάτων των εργαζομένων και του δημόσιου χαρακτήρα της κοινωνικής ασφάλισης, καθώς και τη χορήγηση ικανοποιητικού επιπέδου παροχών ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης σε όλους τους ασφαλισμένους.

Όσον αφορά στην εξέλιξη των δαπανών υγείας των ασφαλιστικών οργανισμών, το 2011 η φαρμακευτική δαπάνη αναμένεται να ανέλθει σε 3,308 δισ. ευρώ από 3,873 δισ. ευρώ το 2010.

Οι λοιπές παροχές υγείας εκτιμάται ότι θα διαμορφωθούν σε 2,886 δισ. ευρώ από 2,961 δισ. ευρώ το 2010 ενώ οι πληρωμές στα νοσοκομεία σε 1,350 δισ. ευρώ από 921 εκατ. ευρώ το 2010

Έντεκα πανεπιστημιακοί υπέρ τρόικας και μνημονίου

«Κανείς δεν αγνοεί βέβαια πόσο επαχθής είναι η σημερινή πραγματικότητα για όλους σχεδόν τους Ελληνες. Και κανείς δεν αμφισβητεί ότι πολλοί συμπατριώτες μας βρίσκονται σε κατάσταση απελπισίας. Εύλογα δε. Κεκτημένα ανετράπησαν, αυτονόητα κατέρρευσαν, προσδοκίες διαψεύστηκαν, ειδικά δε για τους νέους, τουλάχιστον τους μη προνομιούχους ή υπερπροικισμένους οι διαφαινόμενες προοπτικές προκαλούν δέος.

Εξίσου γνωστό είναι όμως, επίσης, ότι απελπισία και ορθολογισμός σπανίως συμβαδίζουν. Γιατί η απελπισία οδηγεί στον πανικό και αυτός σε κινήσεις σπασμωδικές ή χωρίς προσανατολισμό, οι οποίες όχι σπάνια αντιστρατεύονται τους στόχους και τα συμφέροντα εκείνων που τις αποπειρώνται.

Αν λοιπόν αποφασίσαμε να προσυπογράψουμε το παρόν δεν είναι επειδή, περιχαρακωμένοι στον ακαδημαϊκό μικρόκοσμό μας δυσκολευόμαστε να αντιληφθούμε -και ακόμη περισσότερο να νιώσουμε- την αγανάκτηση, την απόγνωση και την ανάγκη για αντίδραση της ελληνικής κοινωνίας. Αλλά επειδή θεωρούμε χρέος μας να θέσουμε, υπό μορφή ερωτημάτων, ενώπιόν της, κάποια δεδομένα καθώς και προβληματισμούς που εκτιμούμε ότι πηγάζουν από την απλή λογική.

Πρώτον: Με τη δαιμονοποίηση των ξένων κυβερνήσεων -οι οποίες οφείλουν να φορολογούν τους πολίτες τους για να συνεχίζεται ο χαμηλότοκος δανεισμός μας, εις βάρος ίσως των άμεσων αναπτυξιακών προοπτικών των χωρών τους- δεν εγκλωβιζόμαστε σε μια συμπεριφορά ομφαλοσκόπησης που αγνοεί τα δεδομένα της πραγματικότητας και τη συνθετότητα του σύγχρονου κόσμου; Πράγματι.

Οι πολιτικοί εντολοδόχοι των δανειστών μας δεν έχουν, και αυτοί, απέναντί τους κοινοβούλια, κοινές γνώμες, υποχρέωση λογοδοσίας σε επίσης αγανακτισμένους ανθρώπους που ενδεχομένως θεωρούν ότι η συνέχιση της χρηματοδότησης της χώρας μας -εφόσον η ίδια δεν καταβάλλει ένα επώδυνο τίμημα για την ανόρθωσή της- είναι ασύμφορη, παράλογη, άδικη, ακόμη και επισφαλής;

Δεύτερον: Εάν, κατά το διάχυτο λαϊκό αίτημα, φύγει η Τρόικα, καταγγελθεί το επαχθές και «απεχθές», μνημόνιο, κηρυχθεί χρεοστάσιο κλπ. η κατάσταση του μέσου έλληνα θα βελτιωθεί ή, κατά την κοινή λογική, θα επιδεινωθεί, δραματικά και ραγδαία;

Τρίτον: Το ότι πολλές αποφάσεις των πολιτικών μας ηγεσιών δεν είναι κοινωνικά δίκαιες ή οικονομικά αποτελεσματικές αναιρεί το γεγονός πως καμία εναλλακτική προοπτική δε διαφαίνεται σήμερα πιο «αναίμακτη» ή λιγότερο επώδυνη από τη συνέχιση της χρηματοδότησής μας, έστω και με τους, σκληρούς πράγματι, όρους του Μνημονίου;

Τέταρτον: Εμείς ως λαός δεν έχουμε καμία ευθύνη για την παρούσα δραματική κατάσταση; Δεν καθυστερήσαμε με μαζικές κινητοποιήσεις τον εξορθολογισμό του ασφαλιστικού μας συστήματος; Οι πολιτικές μας επιλογές, η επίμονη απαίτηση ευχάριστων προεκλογικών υποσχέσεων που οδηγούσε τα κόμματα σε πλειοδοσία «δεσμεύσεων» και εξοστράκιζε τις φωνές της πρόνοιας και της λογικής, ο ατομικός υπερδανεισμός και ο ακραίος υπερκαταναλωτισμός την περίοδο της φαινομενικής ευμάρειας δεν συνέβαλαν στη σημερινή κατάσταση; Και υπήρξαν ποτέ λαοί που δεν κατέβαλαν τίμημα για τα λάθη τους;

Μήπως, λοιπόν, αντί της διαρκούς μεμψιμοιρίας, της συνεχούς καταγγελίας των ξένων και των αέναων κλαυθμών, θα αποτελούσε πιο ορθολογική αντίδραση η αποδοχή της νέας πραγματικότητας ως κατάστασης δυσχερώς (και μόνο σε βάθος χρόνου) αναστρέψιμης, καθώς και ο πολλαπλασιασμός των ατομικών και συλλογικών μας προσπαθειών για την έξοδο από την κρίση; Οπως, δηλαδή, έκαναν μεταπολεμικά λαοί που είχαν χάσει τη μάχη στα στρατιωτικά πεδία, κέρδισαν όμως αυτήν της ειρήνης

Σε τελική ανάλυση εμείς, παρά τα κονδύλια που κατά τις τελευταίες δεκαετίες εισέρευσαν πλουσιοπάροχα στη χώρα μας, χάσαμε τη μάχη της ανάπτυξης και προϋπόθεση για να μη χάσουμε τον πόλεμο είναι να ανακτήσουμε την εκτίμηση και την εμπιστοσύνη πρώτα του εαυτού μας, στη συνέχεια δε και των ξένων, ως λαός που διδάσκεται από τα λάθη του και αγωνίζεται για την αναίρεση ή έστω τον περιορισμό των συνεπειών τους.

Καθηγητής Θάνος Βερέμης, ιστορικός, πρώην πρόεδρος Εθνικού Συμβουλίου Παιδείας

Καθηγητής Απόστολος Γεωργιάδης, αστικολόγος, πρόεδρος Ακαδημίας Αθηνών

Καθηγητής Θανάσης Διαμαντόπουλος, πολιτικός επιστήμων

Καθηγητής Θόδωρος Κουλουμπής, διεθνολόγος, πρώην πρόεδρος ΕΛΙΑΜΕΠ

Αναπληρωτής καθηγητής Νίκος Μαραντζίδης, πολιτικός επιστήμων

Kαθηγητής Γιώργος Παγουλάτος, πολιτικός επιστήμων

Καθηγητής Χρήστος Ροζάκης, διεθνολόγος, αντιπρόεδρος ευρωπαϊκού δικαστηρίου ανθρωπίνων δικαιωμάτων

Καθηγητής Μιχάλης Σταθόπουλος, αστικολόγος, πρώην πρύτανης Πανεπιστημίου Αθηνών

Επίκουρος καθηγητής Πλάτων Τήνιος, οικονομολόγος

Καθηγητής Γρηγόρης Τσάλτας, διεθνολόγος, εκλεγμένος πρύτανης Παντείου Πανεπιστημίου

Καθηγητής Λουκάς Τσούκαλης, πολιτικός επιστήμων

Το παρόν κείμενο είναι ανοικτό σε προσυπογραφές»

Αποτελέσματα πενταμήνου 2011

Α Καθαρά εσοδα                    18.358 εκ. ευρώ
Β Δαπάνες
1 Πρωτογενείς δαπάνες             21.292 εκ. ευρώ
Πρωτογενές Αποτέλεσμα             -2.934 εκ. ευρώ
(Όσο περίπου οι συντάξεις του Δημοσίου)

2 Επιχορήγηση νοσηλευτικών
  ιδρυµάτων για εξόφληση
  µέρους παλαιών οφειλών τους        375 εκ. ευρώ
3 Δαπάνες ΝΑΤΟ (από ειδικά έσοδα)      2 εκ. ευρώ
4 Εξοπλιστικά προγράµµατα             64 εκ. ευρώ
5 Καταπτώσεις εγγυήσεων φορέων
  εκτός γενικής κυβέρνησης            15 εκ. ευρώ
6 Τόκοι                            5.844 εκ. ευρώ
Αποτέλεσμα                        -9.234 εκ. ευρώ 

Π.Δ.Ε.
Έσοδα                                661 εκ. ευρώ
Δαπάνες                            1.701 εκ. ευρώ
Αποτέλεσμα Π.Δ.Ε.                 -1.040 εκ. ευρώ 


Ελλειµµα ΚΠ                       10.275 εκ. ευρώ 

Σύμφωνα με τα προσωρινά στοιχεία εκτέλεσης του Κρατικού Προϋπολογισμού για το πεντάμηνο Ιανουάριου - Μαΐου 2011, σε δημοσιονομική βάση, το έλλειμμα του Κρατικού Προϋπολογισμού διαμορφώνεται στα 10.275 εκατ. € έναντι στόχου 9.072 εκατ. € και ελλείμματος 9.100. εκατ. € το αντίστοιχο διάστημα του 2010.
Τα συνολικά έσοδα του Κρατικού Προϋπολογισμού (Τακτικός και ΠΔΕ) υστερούν έναντι του στόχου κατά 1.936 εκατ. €, ενώ οι συνολικές δαπάνες(Τακτικός και ΠΔΕ) παρουσιάζονται μειωμένες κατά 734 εκατ. €.
Ειδικότερα τα έσοδα του τακτικού προϋπολογισμού προ μείωσης επιστροφών φόρων, το μήνα Μάιο παρουσιάζουν αύξηση 4,7% έναντι του Μαΐου του 2010 και για πρώτη φορά εφέτος τα καθαρά έσοδα σημείωσαν αύξηση 1,3% τον ίδιο μήνα, παρά τις αυξημένες κατά 151 εκατ. ευρώ επιστροφές εσόδων έναντι του Μαΐου του 2010. Σε επίπεδο πενταμήνου (Ιανουάριος – Μαΐος) τα καθαρά έσοδα ανήλθαν σε 18.358 εκατ. € και περιορίζεται η μείωσή τους έναντι του αντίστοιχου χρονικού διαστήματος του 2010 σε 7,1% από 9,1% στο πρώτο τετράμηνο (Ιανουάριος – Απρίλιος).
Η υστέρηση των εσόδων οφείλεται κυρίως στη μεγαλύτερη από την προβλεπόμενη, κατά την περίοδο σύνταξης του προϋπολογισμού, ύφεση στο τελευταίο τρίμηνο του 2010,στη μη επανάληψη των εισπράξεων τελών κυκλοφορίας κατά 393 εκατ. € τον μήνα Ιανουάριο, αφού φέτος δεν δόθηκε η ίδια παράταση στην εξόφληση των τελών, στις μειωμένες εισπράξεις από παρακράτηση φόρου εισοδήματος φυσικών προσώπων κατά το τρέχον έτος λόγω της ευνοϊκότερης φορολόγησης βάσει του νέου φορολογικού νόμου και στις αυξημένες επιστροφές φόρων λόγω τακτοποίησης εκκρεμοτήτων παρελθόντων ετών. Από την άλλη πλευρά, τα έσοδα του ΠΔΕ είναι αυξημένα κατά 113,7% ή κατά 352 εκατ. €. Επισημαίνεται ότι τα έσοδα του πενταμήνου βάσει του δελτίου εκτέλεσης του Π/Υ είναι σε ταμειακή βάση. Το συνολικό όμως αποτέλεσμα επί των εσόδων του 2011 σε εθνικολογιστική βάση καθορίζεται και από την πορεία των εσόδων έως το πρώτο δίμηνο του 2012 , ενώ μέρος των εσόδων της τρέχουσας περιόδου λογίζονται εθνικολογιστικά στα έσοδα του 2010.
Οι δαπάνες του τακτικού προϋπολογισμού είναι αυξημένες κατά 6,4%. H αύξηση αυτή οφείλεται κυρίως στη διάθεση ποσού ύψους 375 εκατ. € για παλαιές οφειλές νοσοκομείων και στις αυξημένες δαπάνες για τόκους κατά 446 εκατ. €. Οι πρωτογενείς δαπάνες είναι αυξημένες κατά 4,3% ή κατά 874 εκατ. €, λόγω κυρίως των αυξημένων επιχορηγήσεων στον ΟΓΑ, ΙΚΑ και ΟΑΕΔ.
Οι δαπάνες του ΠΔΕ ,τέλος, παρουσιάζουν μείωση κατά 47,3% ή 1.528 εκατ. €. Υπενθυμίζεται, ότι όλα τα παραπάνω στοιχεία αφορούν μόνο στην εκτέλεση του Κρατικού Προϋπολογισμού και όχι στο σύνολο των δημοσιονομικών δεδομένων για το έλλειμμα της Γενικής Κυβέρνησης – κατά τον ορισμό του ESA95 – που αποτελεί το κριτήριο για την αξιολόγηση του Προγράμματος Οικονομικής Πολιτικής της Ελλάδας.

ΤΟ ΚΟΥΤΙ ΤΗΣ ΠΑΝΔΩΡΑΣGOLDMAN SACHS - H Τράπεζα που κυβερνά τον κόσμο

GOLDMAN SACHS η Τράπεζα που κυβερνά τον κόσμο from Kouti Pandoras on Vimeo.

Το 2008 μετά από το ξέσπασμα της κρίσης, η αμερικανική κυβέρνηση αρνήθηκε με πρόταση του υπουργού Οικονομικών Τζ. Πόλσον να χρηματοδοτήσει αρχικώς τις αμερικανικές Τράπεζες. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα να καταρρεύσει η Lehman Brothers, Τράπεζα που σε μεγάλο βαθμό ήταν υπεύθυνη για την κρίση. Μετά από την κατάρρευσή της, ο Πόλσον χρηματοδότησε με ειδική ρύθμιση τις Τράπεζες, ανάμεσα στις οποίες και την Goldman Sachs βασικό ανταγωνιστή της Lehman Brothers.

Ο Πόλσον βέβαια, υπήρξε στο παρελθόν επικεφαλής της Goldman Sachs, της Τράπεζας που, όπως φαίνεται, κυβερνά τον κόσμο. Στελέχη της γίνονται πρωθυπουργοί, υπουργοί, επικεφαλής οικονομικών οργανισμών. Μια οικονομική μυστική σέχτα κινεί τα νήματα της παγκόσμιας οικονομίας, ανεβάζοντας οικονομίες και κυβερνήσεις. Τα στελέχη της, ιεραπόστολοι του χρήματος, προφήτες των αγορών δουλεύουν στην τράπεζα 10 χρόνια και μετά προωθούνται σε κυβερνήσεις δημιουργώντας ένα δίκτυο ελέγχου της παγκόσμιας οικονομίας και πολιτικής.

Το «Κουτί της Πανδώρας» ανοίγει και αποκαλύπτει:

Πώς η Goldman Sachs ελέγχει την παγκόσμια οικονομία;

Πως χειραγωγεί κυβερνήσεις μέσα από κρυφά της στελέχη;

Πώς δημιούργησε ψεύτικη εικόνα για το ελληνικό χρέος, προκειμένου η Ελλάδα να μπει στην ΟΝΕ κερδίζοντας πάνω από 300 εκατ. δολάρια;

Στην εκπομπή ο Μαρκ Ρος αναλυτής της Le Monde και συγγραφέας του βιβλίου «Η Τράπεζα» αποκαλύπτει πώς στήθηκε το παιχνίδι ενάντια στην Ελλάδα και ποιοι Έλληνες χρησιμοποιήθηκαν στο Λονδίνο και την Αθήνα.

Το «Κουτί της Πανδώρας» στη ΝΕΤ

Πέμπτη 31 Μαρτίου στις 23:00 μμ

«Επειδή τίποτα δεν είναι, όπως φαίνεται»

2 απόπειρες δημιουργίας ελληνικής κρίσης

Αραβικός Κόσμος Αλλαγές

Ανάπτυξη. Προτάσεις για αναθέρμανση της οικοδομικής δραστηριότητας

Το πρώτο πράγμα που πρέπει να γίνει είναι να υπάρξει σταθερότητα στην νομοθεσία που υπάρχει γύρο απ’ την οικοδομή. Και όταν λέμε νομοθεσία εννοούμε σε όλα τα επίπεδα (φορολογικό – πολεοδομικό – ενεργειακό, πράσινης ανάπτυξης κλπ.). Πρέπει δηλαδή να γίνει ότι είναι να γίνει ένα πακέτο και μετά να δεσμευτεί η κυβέρνηση ότι δεν θα αλλάξει τίποτε.

Συγκεκριμένα φορολογικά μέτρα που πρέπει να ληφθούν :

Α) Θέσπιση ΦΠΑ στην πρώτη κατοικία στον μικρό συντελεστή 6,5%. Αυτό θα βοηθήσει τους εργολάβους να μειώσουν την τιμή τους σε πρώτη και δεύτερη κατοικία στην τιμή του κόστους τους χωρίς ΦΠΑ, αφού θα τους επιστρέφεται ΦΠΑ και από την πρώτη κατοικία και επίσης θα εξαφανίσει το κίνητρο τους για υποτιμολογίσεις. Δημοσιονομικό αποτέλεσμα θα είναι θετικό από την αύξηση του ΦΠΑ και την αύξηση των εισοδημάτων των υπεργολάβων και προμηθευτών (πάταξη φοροδιαφυγής). Κοινωνικά μπορεί να επιβαρύνει αλλά πρέπει να εξετασθεί το δημοσιονομικό όφελος όπου πρέπει να μπορεί να καλύψει την επιδότηση του ποσού αυτού (ΦΠΑ 6,5%)

Β) Πρέπει να δοθεί η δυνατότητα η κατασκευαστική εταιρία να μπορεί να συμψηφίζει το ΦΠΑ στην φορολογική περίοδο του, όπως συμβαίνει σε όλες τις εμπορικές δραστηριότητες. Δηλαδή όταν πουλάει ένα ακίνητο πρέπει ο αγοραστής να καταβάλει το τίμημα μαζί με το σύνολο του ΦΠΑ στον κατασκευαστή και ο κατασκευαστής να συμψηφίζει με τις εισροές του, το ΦΠΑ (ανεξάρτητα των χιλιοστών του διαμερίσματος) και να καταβάλει την διαφορά στο κράτος. Αυτό δημοσιονομικά έχει αποτέλεσμα θετικό γιατί εξαφανίζει το κίνητρο για υποτιμολογίσεις. Αυξάνει την ρευστότητα των κατασκευαστών που δεν υπολογίζουν στο κόστος το ΦΠΑ των εισροών μειώνοντας τις τιμές.

Γ) Πρέπει να εξετασθεί η μείωση του ΦΠΑ στην «δεύτερη κατοικία» από το 23% στο 13% με παράλληλη αύξηση των αντικειμενικών τιμών στις πραγματικές. Δημοσιονομικά θα έχει θετικό αποτέλεσμα για δύο λόγους, πρώτον θα αυξηθεί το εισόδημα – κέρδος (πάταξη της φοροδιαφυγής) των κατασκευαστών, και δεύτερον αύξηση των υπολοίπων φόρων που υπάρχουν στο ακίνητο και σχετίζονται με τις αντικειμενικές αξίες. Η μείωση αυτή θα δώσει μεγάλη ώθηση στην οικοδομή αλλά και στην ψυχολογία της οικονομίας (μείωση φόρων) αρκεί να συνοδευτεί από ρητή δέσμευση για σταθερότητα του ΦΠΑ.

Δ) Είναι σωστό και θα βοηθήσει πολύ αυτό που αναγγέλθηκε για την ανάκληση του πόθεν έσχες στην πρώτη κατοικία αρκεί να μην μπει κανένας άλλος περιορισμός (εμβαδού ή αξίας).

Ε) Να εξετασθεί αν μπορεί να επεκταθεί το μέτρο του επαναπατρισμού των χρημάτων σε συνδυασμό με την ΠΟΛ 1059/14-5-2010 (παράγραφος -η- περί αγοράς ακινήτων ή άλλων επενδύσεων) και για χρήματα που υπήρχαν στην αλλοδαπή μετά την 15/4/2010 ή και για χρήματα που υπάρχουν σε θυρίδες.

Η Ελπίδα

"Η πολιτική ανάπτυξης θα πετύχει μόνο αν εστιάσει στις οικογενειακές στρατηγικές, στις μικροεπιχειρήσεις, στην προσοδοκρατία και στον καιροσκοπισμό – είτε για να αξιοποιήσει μερικά στοιχεία τους, είτε για να τα αλλάξει.

Ένα νέο ελληνικό αναπτυξιακό μοντέλο δεν θα μοιάζει με τα πετυχημένα διεθνώς. Ξεκινάει από άλλες βάσεις, και θα έχει άλλη τροχιά. Ας αποδεχθούμε την ιδιομορφία.

Η κοινωνία έχει αναπτύξει ανεπίσημους θεσμούς ευρείας αποδοχής. Τα φροντιστήρια, για παράδειγμα, που δεν κλείνουν ποτέ όταν γίνονται καταλήψεις στα σχολεία. Ή τις μεταχρονολογημένες επιταγές. Ας σκεφτούμε πώς θα τους αξιοποιήσουμε.

Δεν έχουμε μεγάλες επιχειρήσεις στα διεθνώς εμπορεύσιμα αγαθά. Θα ενισχύσουμε τη συγκέντρωση του κεφαλαίου εκεί, και με ποιο τρόπο; Να ένα ερώτημα-αγκάθι για όλο το ιδεολογικό φάσμα. Και αν ναι, πώς θα αποτρέψουμε την προσοδοθηρία και τον καιροσκοπισμό που εισχωρούν σε όλες τις μεγάλης κλίμακας προσπάθειες στη χώρα μας;

Οι μικρές μονάδες θα είναι πάντα κρίσιμες σε εμάς. Χρειάζεται να γίνουν εξωστρεφείς, ανταγωνιστικές, να καινοτομούν, να συντονίζονται, να μην επιβαρύνονται από τη δημόσια διοίκηση. Όλα τα συστήματα του Δημοσίου, εκπαιδευτικό, φορολογικό, ασφαλιστικό, έρευνα, υποδομές, πρέπει να υποστηρίξουν αυτούς τους στόχους. Το αναπτυξιακό λογοπλαίσιο να διαμορφωθεί πάνω στη μικρή κλίμακα."

Αρίστος Δοξιάδης (Διαχειριστής επιχειρηματικών συμμετοχών, επισκέπτης ερευνητής στο πανεπιστήμιο του Warwick, συνεργάτης δράσεων για τον κοινωνικό αποκλεισμό, κοινωνικός παρατηρητής, πατέρας και σύντροφος.)

Έτσι κάπως φτάσαμε στη χρεοκοπία...

Φυσικά για την διόγκωση αλλά και τη νοοτροπία του δημοσίου φταίει το πελατειακό πολιτικό μας σύστημα. Πολιτικοί και πελάτες. Βεβαίως... εκτός από τη γενική συλλογική υπάρχει και ατομική ευθύνη.

Καλύτερα κατάρρευση, επιστροφή στη δραχμή, έξοδο από την ΕΕ... και αν είναι δυνατή η μεταφορά της χώρας στην υποσαχάρια Αφρική, παρά να χάσω μια χρήσιμη πλεονασματική θέση δημοσίου υπαλλήλου.

Η αφέλεια…

Μερικές φορές η αφέλεια των ανθρώπων δεν έχει όρια. Κάποιοι πιστεύουν πως στο βαθμό που επιστρέψουμε στη δραχμή και το κράτος θα τυπώνει χρωματιστά χαρτιά κατά το δοκούν, οι ίδιοι θα μπορούν να συνεχίσουν να διατηρούν το σημερινό επίπεδο ζωής, με ένα διαμέρισμα ένα ή δυο αυτοκίνητα και πάει λέγοντας...

Ας ρωτήσουν τους συμπολίτες μας και γείτονες Αλβανούς, τι σημαίνει διεθνής οικονομική απομόνωση και δουλειά για όλους εγγυημένη από το κράτος. Η ειρωνεία της ιστορίας έγκειται, αν δικαιωθούν, καταρρεύσουμε και επιστρέψουμε στη δραχμή, τα παιδιά μας θα κατακλύσουν την Αλβανία και τη Βουλγαρία σαν λαθρομετανάστες...

Πολιτική απόφαση

Η απόφαση για χρεοκοπία ή όχι είναι μια πολιτική απόφαση. Όπως έλεγε χθες μια έκθεση της Morgan Stanley για το ενδεχόμενο ελληνική χρεοκοπίας: «Οι κυβερνήσεις χρεοκοπούν όταν το κοινωνικό και οικονομικό κόστος που απαιτείται για την αποπληρωμή του χρέους υπερβαίνει το αντίστοιχο της μη αποπληρωμής».

Το κόστος της μη αποπληρωμής για την κοινωνία θα είναι πολλαπλάσιο, αν φανταστεί κάποιος τι θα ακολουθήσει αν κλείσουν οι τράπεζες, έστω και για μια μέρα, όχι για πάντα.

Όσο για το όραμα της επιστροφής στη δραχμή ένα έχω να σημειώσω. Ένα ντεπόζιτο αυτοκινήτου και ένα καλάθι νοικοκυράς γεμίζει με ώρες εργασίας που κάποιος είναι διατεθειμένος να πληρώσει...

Είτε με δραχμή είτε ευρώ, είτε με κουρκουμπίνια, άλλη έξοδος δεν υπάρχει πέρα από μείωση δαπανών του δημοσίου, μείωση διαφθοράς, μείωση γραφειοκρατίας, μείωση φόρων και αύξηση θέσεων εργασίας στον ιδιωτικό τομέα και δη σε παραγωγικές και εξαγωγικές μονάδες...

Αν ήταν το νόμισμα από μόνο του που εξασφαλίζει την ευημερία κάθε οικογένεια θα είχε το δικό της εκτυπωτήριο... Την ευημερία την εξασφαλίζει μόνο η παραγωγή και ανταλλαγή αγαθών, φίλτατοι...

Πηγή:www.capital.gr

ΔΝΤ: Δεν αποτελεί λύση η «ελεγχόμενη» πτώχευση, αλλά η επίτευξη πρωτογενών πλεονασμάτων

Ούτε και μια αναδιάρθρωση χρέους με μείωση της τιμής των ελληνικών ομολόγων κατά 50% δεν θα αντιμετώπιζε την κρίση χρέους της Ελλάδας, υποστηρίζει σε έκθεσή του για τις στρατηγικές δημοσιονομικής εξυγίανσης το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο.

Στην έκθεση με τίτλο «Fiscal Exit: From Strategy to Implementation», ο διεθνής οργανισμός, ο οποίος εκτός των άλλων είναι και ένας βασικός πιστωτής της Ελλάδας, με βάση το μνημόνιο οικονομικής βοήθειας της Ελλάδας του περασμένου Μαΐου, δεν θεωρεί λύση την «ελεγχόμενη» πτώχευση.

Οπως τονίζεται χαρακτηριστικά για την περίπτωση της Ελλάδας, ακόμη και μια «ιστορικά υψηλή», όπως τη χαρακτηρίζει, μείωση της τιμής των ομολόγων κατά 50% δεν θα μείωνε τη σχέση χρέους προς το ΑΕΠ, παρά μόνο κατά 2,7%, ενώ σε άλλες χώρες με μικρότερο πρόβλημα χρέους μόνο κατά 0,5%. Τούτο, διότι το βασικό πρόβλημα για την αποκλιμάκωση του χρέους -ειδικά στις ανεπτυγμένες οικονομίες- είναι η επίτευξη πρωτογενών πλεονασμάτων, η οποία θα επέτρεπε μια πιο ορθολογική μείωση του χρέους.

Στην ίδια έκθεση, ο διεθνής οργανισμός χρησιμοποιεί σε κάθε περίπτωση την Ελλάδα ως παράδειγμα κράτους - υπόδειγμα που επιχειρεί να βγει από την διπλή κρίση χρέους ελλείμματος που αντιμετωπίζει. Ενδεικτικός είναι ο τρόπος που αντιμετωπίζει την Ελλάδα απέναντι στο ενδεχόμενο λήψης νέων μέτρων. Συγκεκριμένα, σημειώνει ότι χώρες με μεγάλο χρέος, όπως η Ιταλία και η Ιαπωνία, ή μεγάλο έλλειμμα, όπως η Ιρλανδία, η Ισπανία και οι ΗΠΑ, έχουν ήδη πάρει μέτρα δημοσιονομικής προσαρμογής, τα οποία όμως είχαν μέτρια αποτελέσματα. Συνεπώς, θα πρέπει να συμπληρώσουν τα πακέτα οικονομικής εξυγίανσης με νέα μέτρα. Εξαίρεση σε αυτό τον κανόνα αποτελεί η Ελλάδα και το Ηνωμένο Βασίλειο, χώρες στις οποίες οι μεσοπρόθεσμες και μακροπρόθεσμες διαρθρωτικές αλλαγές έχουν δρομολογηθεί και υλοποιούνται σταδιακά μέχρι και το 2012.

Γίνεται επίσης αναφορά και στη διαφορά των κινδύνων πτώχευσης μιας ανεπτυγμένης οικονομίας, σε σύγκριση με μια αντίστοιχη πράξη για μια αναδυόμενη οικονομία. Σημειώνεται ότι οι τρόποι προσαρμογής περνούν από τον έλεγχο των δαπανών για μισθούς, κοινωνικό κράτος, αλλά και την αναμόρφωση των ασφαλιστικών συστημάτων, με στόχο τη βιώσιμη λειτουργία τους.

Σε όλους αυτούς τους τομείς, η Ελλάδα αναφέρεται ως η χώρα η οποία έκανε μια γενναία αλλαγή στο ασφαλιστικό της σύστημα, προχώρησε σε μείωση μισθών του δημόσιου τομέα και σύντομα θα προχωρήσει σε αναδιάρθρωση των κοινωνικών της επιδομάτων. Επίσης, τονίζεται η προσπάθεια για έλεγχο της δαπάνης για έξοδα ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης.

Ευάλωτη στις αγορές

Παρά όμως τα καλά λόγια για την προώθηση των μεταρρυθμίσεων, η έκθεση του ΔΝΤ αναφέρει ότι η Ελλάδα, παρά την καλύτερη προοπτική της σε δημοσιονομικό επίπεδο, παραμένει ευάλωτη απέναντι στις αγορές. Σημειώνει τη συνεχή πτώση των spreads, τις περασμένες εβδομάδες, την οποία ακολούθησε τις τελευταίες 10 ημέρες η επάνοδος στην εποχή προ του μνημονίου.

Η Εκθεση τονίζει ότι η Ελλάδα παραμένει ευάλωτη και σε δημοσιονομικές αβεβαιότητες, όπως μια παράταση της ύφεσης ή της μη επίτευξης κάποιων από τους στόχους που έχει θέσει.

Τις εκτιμήσεις αυτές επιβεβαιώνει και ο κ. Κάρλο Κοταρέλι, επικεφαλής του τμήματος για τα δημοσιονομικά του ΔΝΤ, σε χθεσινή συνέντευξή του, στο πρακτορείο Reuters. Σχολιάζοντας τα συμπεράσματα της έκθεσης, το στέλεχος του Ταμείου παραδέχεται ότι οι αγορές πιέζουν υπερβολικά τις περιφερειακές χώρες με κρίση χρέους και ελλείμματος και τονίζει: «Αν τα προγράμματα δημοσιονομικής προσαρμογής υιοθετηθούν και εφαρμοστούν κατά γράμμα, οι αγορές θα το δουν. Αυτό θα σημάνει τη μείωση του κινδύνου και τη σημαντική μείωση των spreads».

Ο εμπειρογνώμονας του ΔΝΤ παραδέχθηκε ότι δεν μπορεί να προσδιορίσει το χρόνο κατά τον οποίο θα ξεκινήσει η αποκλιμάκωση των επιτοκίων. Ενδεικτικά ανέφερε ότι «αν οι αγορές δουν αποτέλεσμα από τα προγράμματα του 2010, τότε, το 2011, τα spreads θα αρχίσουν να αποκλιμακώνονται», για να προσθέσει αμέσως μετά: «Οι αγορές είναι ιδιαίτερα ευμετάβλητες. Γι' αυτό χρειάζονται πολύ περισσότερο καιρό από παλιότερα για να πειστούν και να αντιδράσουν θετικά».

Η Barclays Capital

Είναι νωρίς να γίνεται λόγος για αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους, επισημαίνει η Barclays Capital. Η χώρα καταγράφει πρόοδο στη δημοσιονομική προσαρμογή και είναι μικρή η πιθανότητα επέκτασης της κρίσης σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες, σημειώνουν οι οικονομολόγοι. Παρότι οι προκλήσεις είναι σημαντικές για το επόμενο έτος, με βάση τα βήματα που γίνονται από την Ελλάδα, είναι πρόωρο να συζητείται το θέμα της αναδιάρθρωσης, καθώς μια τέτοια εξέλιξη έχει μεγαλύτερο κόστος από ό,τι οφέλη, αναφέρεται στη χθεσινή ανάλυση της Barclays Capital.

ΤΑΣΟΣ ΔΑΣΟΠΟΥΛΟΣ - tdas@naftemporiki.gr

Κατασκευαστικό Κόστος Οικοδομής

1. Υλικά	37,00%
2. Εργασία - Ημερομίσθια	19,00%
3. Υπεργολαβικό κέρδος	11,00%
4. Κόστος Κράτους	31,00%
5. Κόστος Αμοιβών Μηχανικών	2,00%
	100,00%
Το Κόστος Κράτους αναλύεται
4.1.ΦΠΑ	14,50%
4.2. ΙΚΑ	8,50%
4.3. Οργανισμοί (ΔΕΗ-ΕΥΔΑΠ-Αποχέτευση)	3,00%
4.4. Φόροι (ΦΜΥ,ΦΕΜ,Φορ.εργολ.,κλπ)	5,00%
	31,00%

Μην πλέετε με το ρεύμα, η Ελλάδα θα αναστηθεί...

Σε αντιδιαστολή με το συρμό του λαϊκισμού της παλαιαριστεράς και της παλαιοδεξιάς που βλέπουν το παράδειγμα της Αργεντινής σαν το μέλλον της Ελλάδας για λόγους εντυπωσιασμού, η στήλη έβλεπε και βλέπει το μοντέλο της Τουρκίας σαν πιθανότερο μελλοντικό σενάριο. Έχει την πεποίθηση μάλιστα ότι στο τέλος της δεκαετίας το επιτυχημένο μοντέλο της Τουρκίας θα υπολείπεται μπροστά στα επιτεύγματα της ελληνικής μεταρρύθμισης. Στην επιτυχία της ελληνικής μεταρρύθμισης φαίνεται να έχουν επενδύσει τόσο οι ανεπτυγμένες δυτικές χώρες όσο και οι αναπτυσσόμενες... Εντάξει, θα αντιδράσουν οι διαφθαρμένοι πολιτικοί, εφοριακοί, πολεοδόμοι, ανάδοχοι δημοσίων έργων και οι τεμπέληδες του δημοσίου κλπ. Και το στρατιωτικό κατεστημένο της Τουρκίας αντέδρασε...

Πηγή:www.capital.gr

Στουρνάρι ο Στουρνάρας που μένει και στην οδό Στουρνάρη

Του ΣΤΑΘΗ ΣΤΑΣΙΝΟΥ από την Αυγή 08/08/2010

Από τις αρχές του χρόνου βομβαρδιζόμαστε από τα ΜΜΕ για τις αναπτυξιακές προοπτικές που φέρνει το άνοιγμα των “κλειστών" επαγγελμάτων. Όλοι αναφέρουν μια μελέτη του ΙΟΒΕ (Ίδρυμα Οικονομικών και Βιομηχανικών Ερευνών), όπου ισχυρίζεται πως η εθνική οικονομία θα ωφεληθεί κατά 13% στην πενταετία (συγκεκριμένα αύξηση του ΑΕΠ κατά 13,2%). Τα ίδια προπαγανδίζει και η κυβέρνηση. Κι έτσι αναρωτήθηκα κι εγώ. Πώς διάολο υπολογίζουν αυτό το 13,2%;

Και τι πιο αυτονόητο από το να ψάξεις την πηγή. Έτσι ανακάλυψα πως σε δύο σελίδες του ΙΟΒΕ (http://www.iobe.gr/index.asp?a_id=87&news_id=930 και http://www.iobe.gr/index.asp?a_id=747) αναφέρονται οι συνθήκες της συγκεκριμένης έρευνας. Μέσα λοιπόν στον δεύτερο σύνδεσμο (pdf) (σελ. 91 και μετά) διαβάζουμε πως πρόκειται για ένα μοντέλο “γενικής ισορροπίας" GIMF (Global Integrated Monetary and Fiscal Model), που καταρτίστηκε πρόσφατα στο ΔΝΤ και του οποίου την αποτελεσματικότητα δεν γνωρίζω.

Είναι καλό να πούμε εδώ πως τα διάφορα μοντέλα έχουν πάντα μια σχετική απόκλιση από την “πραγματικότητα”, τόσο λόγω των εγγενών αδυναμιών τους να την εξηγήσουν, όσο και λόγω της ασάφειας των στατιστικών δεδομένων που τους εισάγουμε. Το παραδέχονται και οι ίδιοι οι συντάκτες (σημ. 42, σελ. 94): "Η διαμέτρηση των εθνικολογιστικών μεγεθών έγινε στους μέσους όρους της περιόδου 2000-2007 και σε ορισμένες περιπτώσεις έγιναν και αξιολογικές προσαρμογές". Στην καλύτερη περίπτωση, λοιπόν, τέτοια μοντέλα θα μας δώσουν κάποιες ενδείξεις. Επ' ουδενί όμως δεν αποτελούν μπούσουλα ή ακριβή πρόβλεψη των μελλούμενων πιο αξιόπιστη από το διάβασμα του καφέ (με λίγα λόγια το κόμμα δύο τους μάρανε στο 13%).

Ειλικρινά όμως δεν έχουμε καμία πρόθεση να σας μπλέξουμε με οικονομομετρικές λεπτομέρειες, διότι η χοντράδα του ΙΟΒΕ είναι πολύ εμφανής ακόμα και στον απλό αναγνώστη. Μετά την εισαγωγή των στοιχείων, οι ερευνητές του ΙΟΒΕ διαπίστωσαν πως τα περιθώρια στην αγορά των μη εμπορεύσιμων αγαθών (που περιλαμβάνει και τις υπηρεσίες στις οποίες ανήκουν τα περισσότερα “κλειστά” επαγγέλματα) είναι ανεβασμένα περίπου κατά 15% σε σχέση με την υπόλοιπη Ε.Ε.

Και μετά έκαναν τον εξής εντυπωσιακό ακροβατισμό. Έθεσαν πως, εάν απελευθερωθούν τα κλειστά επαγγέλματα, ο ανταγωνισμός θα οξυνθεί και τα περιθώρια θα πέσουν ως αποτέλεσμα αυτής της απελευθέρωσης και θα πλησιάσουν αυτά της Ε.Ε. Συγκεκριμένα έθεσαν ως αποτέλεσμα αυτής της απελευθέρωσης μια πτώση των περιθωρίων κατά 15% μέσα στην τετραετία και μετά “έτρεξαν” το μοντέλο με αυτά τα καινούργια δεδομένα, που οι ίδιοι έβγαλαν από το μυαλό τους.

Έτσι προέκυψε, σύμφωνα με το μοντέλο, πως, εάν τα περιθώρια υποχωρήσουν κατά 15%, το ΑΕΠ θα αυξηθεί κατά 13,2% (και η ιδιωτική κατανάλωση θα αυξηθεί κατα 15% και ο πραγματικός μισθός κατά 10% και η Μήδεια θα πάει για πικνίκ στην παραλία).

Όπως βλέπουμε, λοιπόν, δεν χρειάζεται καν να εκτιμήσουμε την αποτελεσματικότητα του μοντέλου, διότι ο τσαρλατανισμός έχει γίνει στην εισαγωγή δεδομένων. Ο ερευνητής έβγαλε το δάκτυλό του στον αέρα και έθεσε -με περίσσια θεολογική παρρησία- πως απελευθέρωση = πτώση περιθωρίων. Μετά είδε πόση διαφορά έχουν οι τιμές στην Ελλάδα και την Ε.Ε. και είπε: ΟΚ, 15% χρειάζεται να πέσουν. Και την ευχή του την ονόμασε δεδομένο. Και μετά όλο αυτό το ονόμασε επιστημονική έρευνα που αναμεταδίδεται κάθε τρεις και λίγο ως “αλήθεια” από τα ΜΜΕ. Priceless.

Και για απόδειξη των παραπάνω θα αφήσω τους ίδιους τους συντάκτες να μιλήσουν, διότι δεν υπάρχει καλύτερη διαπόμπευση από τα ίδια τους τα λόγια. Σελ. 94 (η έμφαση δική μου):

“Με άλλα λόγια, το ερώτημα που τίθεται μπορεί να διατυπωθεί ως εξής: αν στην ελληνική οικονομία εφαρμοστεί ένα πρόγραμμα διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων και η αγορά των μη εμπορευσίμων αγαθών και υπηρεσιών γίνει περίπου τόσο εύκαμπτη όσο και οι αντίστοιχες αγορές της Ευρωζώνης, τότε ποιες θα είναι οι επιπτώσεις στο προϊόν, την απασχόληση, τις τιμές κ.λπ.;”.

Με άλλα λόγια, εάν η γιαγιά μου είχε καρούλια και ήταν πατίνι, τι τελική ταχύτητα θα επιτύγχανε;

Προσέξτε τώρα με ποιον τρόπο υπολογίζουν την τελική της γιαγιάς. Σελ. 94 πάλι και λίγο από 95:

“Στη συνέχεια προσομοιώνεται το υπόδειγμα, ενώ παράλληλα προσαρμόζονται ταυτόχρονα τα περιθώρια (mark - ups) της αγοράς των μη εμπορευσίμων αγαθών και υπηρεσιών, ώστε σταδιακά, σε διάστημα τεσσάρων ετών, να υποχωρήσουν κατά 15% από τις αρχικές τους τιμές, προσεγγίζοντας τις αντίστοιχες τιμές στη ζώνη του ευρώ... Ωστόσο θα πρέπει να σημειωθεί ότι η παρούσα εργασία δεν εξετάζει ποιες ακριβώς είναι εκείνες οι διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις που μπορούν να οδηγήσουν σε αυτή τη συγκεκριμένη μείωση των περιθωρίων".

Ή, για να το θέσω πιο επιστημονικά, 2 + Χ = 5 , άρα Χ=3. Εάν όμως -με κάποιο μαγικό τρόπο που δεν εξετάζει η παρούσα εργασία- το Χ ήταν 8, πόσο θα ήταν το αποτέλεσμα; Αυτή ακριβώς την πράξη έκαναν θεωρώντας αυθαίρετα πως τα περιθώρια θα υποχωρήσουν κατά 15% από τις αρχικές τιμές τους. Κι έτσι η γιαγιά-πατίνι (ΑΕΠ) έπιασε την τελική του 13,2% στην τετραετία.

Όπως βλέπετε, δεν χρειάζεται να ψάξεις πολύ για να βρεις τις βρώμικες λεπτομέρειες, κι αυτό δείχνει επιπλέον τη ρηχότητα και την κενότητα όχι μόνο της “επιστημονικής” οικονομικής έρευνας (ποιος θα ξεχάσει τον κ. καθηγητή της ΑΣΟΕΕ κ. Αλογοσκούφη), αλλά και του δημόσιου διαλόγου στην Ελλάδα. Πώς κανείς εδώ και 9 μήνες δεν αμφισβήτησε την εγκυρότητα αυτού του αριθμού που επαναλαμβάνουν συνεχώς τόσα και τόσα ΜΜΕ;

Όλοι ζούμε καθημερινά το τεράστιο πρόβλημα έλλειψης ανταγωνισμού στην ελληνική αγορά με τον διαρκή πληθωρισμό, τα δεκάδες καρτέλ που ανεβάζουν τις τιμές και τις διάφορες ομάδες μικρών και μεγάλων επιχειρηματιών που εισπράττουν από την κοινωνία μη παραγωγικά “ενοίκια”. Οπότε δεν αμφισβητώ πως ένα γνήσιο και ειλικρινές άνοιγμα του επαγγέλματος των μεταφορών θα έριχνε τα περιθώρια και θα αύξανε το ΑΕΠ. Όχι φυσικά στο αστείο νούμερο που ο πρόεδρος του ΙΟΒΕ δήλωνε προ ημερών στο ελληνοαμερικανικό επιμελητήριο (10% του ΑΕΠ).

Αλλά το πρόβλημα ανταγωνισμού στην ελληνική αγορά δεν αφορά μόνο τις “κλειστές” μεταφορές. Αφορά την “απελευθερωμένη” ακτοπλοΐα και τις “απελευθερωμένες” (από τον ανταγωνισμό προφανώς) αερομεταφορές, αφορά τις θεωρητικά ανοιχτές αγορές της μπύρας και των γαλακτοκομικών και τα δεκάδες καρτέλ και ντε φάκτο μονοπώλια (ΕΛΠΕ κανείς;) που απομυζούν το εισόδημα των Ελλήνων. Άρα, όταν μιλάμε για “απελευθέρωση”, γνωρίζουμε εξ αρχής τι έχει στο μυαλό της η κυβέρνηση. Την αντικατάσταση του σημερινού καρτέλ των μεταφορών με ένα άλλο, που θα αποτελείται από 3-4 παίκτες, και την κυβέρνηση που θα σηκώνει τα χέρια της λέγοντας πως δεν μπορεί να “παρέμβει” στην “ελεύθερη” αγορά όταν θα δούμε τα περιθώρια να παίρνουν ξανά την ανηφόρα.

Πρόκειται για ένα παιχνίδι τόσο παλιό και γνώριμο, που κανείς δεν το πιστεύει πια. Ούτε με δεκανίκι τους τσαρλατανισμούς του ΙΟΒΕ.

Κεφάλαια ύψους 38 δισ. ευρώ θα χρειασθεί η Ρουμανία το 2011, εκτιμά το ΔΝΤ

Βουκουρέστι, Ρουμανία
Η Ρουμανία θα χρειαστεί το 2011 χρηματοδότηση ύψους 38 δισ. ευρώ, ποσό κατά 700.000
ευρώ μεγαλύτερο απ' αυτό που η χώρα χρειάστηκε το 2010, προκειμένου να ανταπεξέλθει στις οικονομικές της υποχρεώσεις, σύμφωνα με τις εκτιμήσεις του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου.

Από το ποσό αυτό, περίπου 19 δισ. ευρώ αναμένεται να χρειαστούν για την κάλυψη των
άμεσων υοχρεώσεων και άλλα 10,8 δισ. ευρώ για την κάλυψη των μεσομακροπρόθεσμων χρεών.

Οι οικονομικοί αναλυτές της χώρας θεωρούν «ανησυχητικά» τα ποσά που πρέπει να καταβάλει άμεσα η χώρα και υποστηρίζουν ότι η κυβέρνηση θα πρέπει να ενισχύσει τις προσπάθειες για την αναδιάρθρωση και την ενοποίηση του χρέους σε μεγαλύτερες- χρονικά- προθεσμίες.

Σημειώνεται ότι ο ρυθμός αύξησης του ρουμανικού κρατικού χρέους είναι υψηλότερος απ' αυτόν των εσόδων, ενώ η οικονομία διανύει φάση στασιμότητας.

Σε ό,τι αφορά τους πόρους για τη χρηματοδότηση της χώρας, το ΔΝΤ αναφέρει, μεταξύ άλλων, τις άμεσες ξένες επενδύσεις και τις ροές κεφαλαίου, ενώ υπογραμμίζει ότι η διαχείριση του κρατικού προϋπολογισμού θα πρέπει να είναι ιδιαίτερα προσεκτική.
Newsroom ΔΟΛ, με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ

Όταν ο Σαμαράς "μηδενίζει" τον Σαμαρά!

ΠΛΗΡΗΣ ΕΞΕΥΤΕΛΙΣΜΟΣ

Στη συνέντευξη Τύπου στη ΔΕΘ ο Αντώνης Σαμαράς κατηγόρησε τον Γιώργο Παπανδρέου για το περίφημα "λεφτά υπάρχουν" το οποίο κατά τη γνώμη του ήταν μια "πολιτική εξαπάτηση" που έφερε το ΠΑΣΟΚ στην εξουσία.

Σεβαστή η γνώμη του. Πάμε παρακάτω...

Σε ερώτηση που του έγινε σχετικά με το έλλειμμα ο κ.Σαμαράς δήλωσε:

Να πάμε στο συνολικό έλλειμμα. Το δικό μας το πρόγραμμα μηδενίζει το συνολικό έλλειμμα στο τέλος του ΄11. Με το Μνημόνιο στο τέλος του '14 θα έχουμε ακόμα έλλειμμα 2,6%.

Σε μια πιο σύνθετη διατύπωση του "λεφτά υπάρχουν", ο κ.Σαμαράς υπόσχεται αυτό που για τους πάντες φαίνεται αδύνατο. Δηλαδή τη μείωση του ελλείμματος σε 1,5 χρόνο από σήμερα και...

...μάλιστα επικαλείται το πρόγραμμα της Νέας Δημοκρατίας. Για να δούμε όμως τι προβλέπει το σχέδιο της Νέας Δημοκρατίας όπως παρουσιάστηκε το καλοκαίρι στο Ζάππειο:


Το πρόγραμμα της Νέας Δημοκρατίας προβλέπει ότι κατά τη διάρκεια του 2011 το έλλειμμα θα βρίσκεται περίπου στο 5%, σίγουρα πάντως δεν θα έχει μηδενιστεί όπως ανέφερε ο Σαμαράς στη ΔΕΘ! Ο ίδιος αναιρεί αυτά που παρουσιάζει ως "Στρατηγική Ελπίδας για την Έξοδο από την Κρίση" !

Για κάποιο περίεργο λόγο, κανένα ΜΜΕ δεν πρόσεξε τη συγκεκριμένη ανακολουθία. Τα συμπεράσματα δικά σας...

από Παραπολιτική
ΝΔ

Πώς έχουν τα πράγματα

Πώς όμως έχουν τα πράγματα; Ή μάλλον, είναι η σημερινή κατάσταση χειρότερη απ’ αυτή του περασμένου Μαϊου ή του Ιουνίου; Ορθά υποχωρεί η χρηματιστηριακή αγορά; Σωστά προβάλλεται από -αρκετούς- αναλυτές και ακαδημαϊκούς, ότι τελικά η χώρα δε θα αποφύγει την πτώχευση;

Η προσωπική μου άποψη είναι ότι η κατάσταση της χώρας σήμερα είναι σημαντικά βελτιωμένη σε σχέση με αυτή της περασμένης άνοιξης. Και την άποψη αυτή στηρίζω στα παρακάτω στοιχεία:

- Την άνοιξη, η χώρα αναζητούσε διέξοδο στο πρόβλημα της άμεσης χρεοκοπίας, καθώς αδυνατούσε να πληρώσει υποχρεώσεις ύψους 18 περίπου δισεκ. ευρώ, που γίνονταν απαιτητές γύρω στις 20 Μαϊου 2010.
- Πέραν από την αδυναμία της εκπλήρωσης των υποχρεώσεων του Μαϊου, κανείς δε μπορούσε να φαντασθεί τους τρόπους με την οποία η χώρα θα εξασφάλιζε κεφάλαια, τόσο για την πληρωμή των υπόλοιπων υποχρεώσεων που θα γίνονταν απαιτητές εντός του έτους, όσο επίσης και εξεύρεσης κεφαλαίων για την τρέχουσα λειτουργία του Κράτους.
- Το κλίμα στο εξωτερικό ήταν ιδιαίτερα αρνητικό και κάθε εξέλιξη προβαλλόταν ως πρωτοσέλιδη και πάντα με μία αρνητική χροιά.
- Η ρευστότητα στην οικονομία βρίσκονταν στο ναδίρ, τόσο σε επίπεδο τρέχουσας καθημερινότητας, όσο και σε επίπεδο μεσομακροχρόνιας προοπτικής.
- Δεν υπήρχε καμία πολιτική και κανένα πρόγραμμα που θα μπορούσε να εφαρμοσθεί για τον περιορισμό των ελλειμμάτων, πέραν των “σπασμωδικών” που είχαν ληφθεί, χωρίς κάποιο προγραμματισμό και χωρίς αυτά να μπορούν να έχουν συνέχεια μέσα στο χρόνο.
- Η χρηματιστηριακή αγορά και κυρίως το τραπεζικό σύστημα φαίνονταν να έχουν καταδικασθεί σε μία καταστροφή και μακροχρόνια απαξίωση.

Σήμερα, μετά την (αναγκαστική) ένταξη της χώρας στο μηχανισμό του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου (και με τη σύμπραξη της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας), η χώρα, έχει τουλάχιστον επιλύσει το πρόβλημα της εξυπηρέτησης των υποχρεωτικών εξοφλήσεων παλαιότερων δανείων, αλλά και του δανεισμού για την κάλυψη των νέων αναγκών που προκύπτουν. Δηλαδή, η χώρα έχει αποφύγει την χρεοκοπία στην οποία -εν μέσω πανικού- με βεβαιότητα θα κατέληγε το Μάιο, έχει διασφαλίσει χρηματοδότηση ύψους 110 δισεκ. ευρώ (ενδεχόμενα και περισσότερα) έως και το 2012 και έχει πάρει μία παράταση και μία “ανάσα” ζωής, ενώ παράλληλα έχει εισέλθει σε ένα (σκληρό μεν, αλλά απαραίτητο μετά την κατάσταση στην οποία είχε περιέλθει) “πρόγραμμα εξυγίανσης.
Παράλληλα όμως, από το Μάιο έως σήμερα, έχουν συμβεί και οι παρακάτω εξελίξεις:
- Έχει υπάρξει μία πρώτη προσπάθεια αναδιοργάνωσης της λειτουργίας του Κράτους. Μία προσπάθεια που μπορεί να μην έχει τελεσφορήσει, αλλά η οποία όμως έχει ξεκινήσει και έχει αρχίσει να αποδίδει κάποιους πρώτους καρπούς.
- Έχει μειώσει σημαντικά το έλλειμμά της και -κατά τα φαινόμενα- θα επιτευχθεί ο στόχος του 8,1% επί του ΑΕΠ για το τρέχον έτος.
- Έχει βελτιώσει σημαντικά την εικόνα της στο εξωτερικό, κάτι το οποίο είναι εμφανές από το πλήθος θετικών άρθρων που -πλέον- δημοσιεύονται.
- Πέραν του “μηχανισμού στήριξης” της χώρας μας, η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει δημιουργήσει έναν ευρύτερο μηχανισμό στήριξης για τα κράτη μέλη της Ένωσης (μεγέθους 750 δισεκ. ευρώ), μέσα από τον οποίον η ΕΚΤ παρεμβαίνει στις αγορές ομολόγων και αγοράζει ομόλογα των “αδύναμων” κρατών μελών. Εκτιμάται ότι, μέχρι σήμερα, η ΕΚΤ έχει αγοράσει ελληνικά ομόλογα ονομαστικής αξίας άνω των 60 δισεκ. ευρώ, σε τιμή περίπου στο 70% έως 73% της ονομαστικής τους, τα οποία -κατά την εκτίμησή μας- θα αναδιαρθώσει στο προσεχές μέλλον, μετά από συμφωνία με την ελληνική Κυβέρνηση.
- Η γενικότερη εικόνα των “αδύναμων” κρατών της Ευρωζώνης έχει βελτιωθεί σημαντικά και οι κίνδυνοι για προσφυγή και άλλης χώρας στους μηχανισμούς στήριξης της Ε.Ε., έχουν μειωθεί. Αλλά ακόμη και εάν υπάρξει κάποια νέα προσφυγή, δεν είναι απαραίτητα αρνητικό για την Ευρωζώνη, ή ακόμη και για το ευρώ.

Ντανιέλ Κον Μπεντίτ Στο έλεος των βιομηχανιών όπλων η Ελλάδα

Στις 7 Σεπτεμβρίου 2010, ο βουλευτής των Πρασίνων, Ντανιέλ Κον Μπεντίτ, κατηγόρησε τον πρόεδρο της Κομισιόν Ζοζέ Μανουέλ Μπαρόζο ότι στέκει απαθής μπροστά στις πιέσεις που -εν μέσω κρίσης- ασκούνται στην Ελλάδα για αγορές όπλων. «Τον Αύγουστο εκπρόσωποι της γαλλικής και της γερμανικής αμυντικής βιομηχανίας είχαν διαπραγματεύσεις με την ελληνική κυβέρνηση για να συνεχιστεί η πώληση οπλικών συστημάτων στην Ελλάδα», είπε ο Κον Μπεντίτ



Πράγματι, αυτή την εβδομάδα στο υπουργείο Αμυνας μονογραφούσαν τα συμβόλαια για την αγορά δύο επιπλέον υποβρυχίων «τύπου 214», κόστους ενός δισ. ευρώ, εκτός των τεσσάρων που έχουμε παραγγείλει και ακόμη δεν έχουν παραληφθεί. Το συμβόλαιο, μάλιστα, υποχρεώνει την ελληνική πλευρά στην άμεση καταβολή 300 εκατ. ευρώ ως προκαταβολή στους νέους ιδιοκτήτες των ναυπηγείων Σκαραμαγκά, την Abu Dhabi Mar και την Thyssen, και τους Γερμανούς σε ρόλο συνεταίρου. Και να σκεφτεί κανείς, ότι προ 2-3 ετών οι Γερμανοί προσέφεραν στην Ελλάδα σχεδόν τζάμπα δυο υποβρύχια «τύπου 209». Παράλληλα, συνεχίζονται οι διαπραγματεύσεις -αν και σε πιο χαλαρούς ρυθμούς σε σχέση με τα υποβρύχια ντιλ- για έξι γαλλικές φρεγάτες μέσω διακρατικής συμφωνίας. Το πρόγραμμα υπερβαίνει τα 3,5 δισ. ευρώ, ενώ στην ανάπτυξή του εκτιμάται ότι θα προσεγγίσει τα 6 δισ. ευρώ. Οπως κι αν τα μετρήσει κανείς, δεν είναι λίγα.

Στο ίδιο μήκος κύμματος, για νέους εξοπλισμούς, κινήθηκε στο Ευρωκοινοβούλιο και ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Ν. Χουντής. Στη Αθήνα, οι Οικολόγοι-Πράσινοι πήραν τη σκυτάλη και έφεραν ως παράδειγμα την Πορτογαλία, που προχώρησε σε περικοπές 4 δισ. ευρώ στις αμυντικές της δαπάνες.

Αν και δεν το συνηθίζει, ο υπουργός Αμυνας θεώρησε σκόπιμο να απαντήσει στον Ντανιέλ Κον Μπεντίτ. Σύμφωνα με τον κ. Βενιζέλο, «η αναφορά σε διαπραγματεύσεις της ελληνικής κυβέρνησης με τη γαλλική και τη γερμανική κυβέρνηση για νέα εξοπλιστικά προγράμματα, και μάλιστα κατά τη διάρκεια του Αυγούστου, δεν είναι ακριβής». Κατά κυριολεξία, πράγματι διαπραγματεύσεις δεν γίνονται, αφού τώρα πια πέφτουν οι υπογραφές. Προσθέτει δε με έμφαση ότι τα «ζητήματα της αμυντικής πολιτικής δεν εμπίπτουν στο πεδίο του μνημονίου».

Ακροβατώντας μεταξύ ουσίας και πραγματικότητας, απαντά ότι επί υπουργίας του «δεν έχει ανοίξει κανένα νέο εξοπλιστικό πρόγραμμα, αλλά με συστηματικό τρόπο επιλύονται χρονίζοντα προβλήματα των τελευταίων πολλών ετών». Κατά τον υπουργό, πρόκειται για διευθετήσεις ανειλημμένων υποχρεώσεων προηγούμενων κυβερνητικών περιόδων. Αυτό εννοούσαν στο ΠΑΣΟΚ όταν προεκλογικά υποσχόταν την επανεξέταση όλων των εξοπλιστικών προγραμμάτων;


Dans l'hémicycle: Daniel Cohn-Bendit répond à Barroso
Ανέβηκε από EurodeputesEE. - Δείτε τα πιο νέα video.

Μαύρη τρύπα ενάμισι δισ. ευρώ στους δήμους

Στο «κόκκινο» βρίσκονται τα οικονομικά τουλάχιστον τριάντα δημοτικών διοικήσεων κυρίως στην Αττική.

Οι πλέον χρεωμένοι δήμοι:

Στη λίστα που παρουσιάζεται, εμφανίζονται τα χρέη των δήμων προς το Ταμείο Παρακαταθηκών και Δανείων και τις τράπεζες.

Συγκεκριμένα πρόκειται για τους Δήμους:

Πειραιά: χρέος 131.128.767 ευρώ

Αθηναίων: χρέος 129.492.613 ευρώ

Αχαρνών: χρέος 55.227.003 ευρώ

Αμαρουσίου: χρέος 52.216.609 ευρώ

Θεσσαλονίκης: χρέος 42.677.741 ευρώ και 33.500.000 ευρώ οφειλές στα ασφαλιστικά ταμεία

Ασπροπύργου: χρέος 41.738.337 ευρώ

Ρόδου: χρέος 41.263.506 ευρώ

Νίκαιας: χρέος 40.036.501 ευρώ

Περιστερίου: χρέος 37.984.492 ευρώ

Ιωαννίνων : χρέος 32.433.246 ευρώ

Ζωγράφου: χρέος 26.486.485 ευρώ και 30.000.000 ευρώ οφειλές προς τρίτους

Άνω Λιοσίων: χρέος 24.847.223 ευρώ και 35.000.000 ευρώ οφειλές προς τρίτους

Καρδίτσας: χρέος 18.533.122 ευρώ

Φυλής: χρέος 17.956.832 ευρώ

Τρικάλων: χρέος 17.693.165 ευρώ

Μία ακόμη «μαύρη τρύπα» στα οικονομικά των δήμων ανακαλύπτει σιγά σιγά το υπουργείο των Εσωτερικών, η οποία έρχεται να προστεθεί σε βεβαιωμένα χρέη ύψους 1,7 δισ. ευρώ. Τα πρώτα δείγματα επεξεργασίας των οικονομικών στοιχείων των ΟΤΑ Α΄ βαθμού φαίνεται ότι δείχνουν οφειλές προς τρίτους, οι οποίες ενδέχεται να φτάσουν ως και το ένα δισ. ευρώ και να τινάξουν στον αέρα τους υπερχρεωμένους δήμους της χώρας.

Ασφαλείς εκτιμήσεις περί τα οικονομικά της Αυτοδιοίκησης αναφέρονται σε περίπου 30 δήμους που βρίσκονται στο «κόκκινο», με τις πιο κραυγαλέες περιπτώσεις να εντοπίζονται στην Αττική. Την ίδια στιγμή οι αιρετοί ερμηνεύουν την κακή οικονομική τους κατάσταση με τη μείωση των κρατικών επιχορηγήσεων, που έφτασε ως και το 35%, εξέλιξη η οποία, όπως υποστηρίζουν, τους κάνει να ασφυκτιούν οικονομικά.

Δήμος Θεσσαλονίκης

Σε αυτό το κλίμα ξανανοίγει ο φάκελος του σκανδάλου της υπεξαίρεσης των ασφαλιστικών εισφορών των εργαζομένων στον Δήμο Θεσσαλονίκης, το οποίο εξελισσόταν για χρόνια υπό τη διοίκηση του απερχόμενου δημάρχου κ. Β. Παπαγεωργόπουλου. Επειτα από αυτά μέρος των καταθέσεων του δήμου έχει παγώσει με εντολή του υπουργείου Οικονομικών με αποτέλεσμα σύντομα να προστεθεί και ο δεύτερος μεγαλύτερος δήμος της χώρας σε αυτούς που αδυνατούν να καλύψουν ακόμη και τις ανελαστικές τους δαπάνες.


Δήμος Αθηναίων

Την ίδια ώρα η μείωση της κρατικής επιχορήγησης και η ανάγκη για δημιουργία ενός οικονομικού «μαξιλαριού» οδήγησαν στη λήψη νέου δανείου ύψους 20 εκατ. ευρώ και τον Δήμο Αθηναίων, ο οποίος, σύμφωνα με τον αντιδήμαρχο Οικονομικών κ. Ν. Βαφειάδη, πλήρωσε πέρυσι 54 εκατ. ευρώ σε τοκοχρεολύσια μειώνοντας τις συνολικές του υποχρεώσεις από τα 182 στα 130 εκατομμύρια ευρώ.

Την τριετία 2007-2009 διαμορφώθηκε στο Δήμο Αθηναίων ταμειακό έλλειμμα 107.275.298,63 εκατ. ευρώ και το 2010 θα αυξηθεί ακόμη κατά 30 εκατ. ευρώ.

Η πορεία του ελλείμματος αναλύεται ως εξής:

2007 έλλειμμα:15.213.794,11

2008 έλλειμμα: 34.370.446,89

2009 έλλειμμα: 57.691.057.63

Ωστόσο σύμφωνα με τις καταγγελίες στο τελευταίο Δημοτικό Συμβούλιο της αντιπολίτευσης, η οποία κατηγόρησε τον δήμαρχο Αθηναίων κ. Ν.Κακλαμάνη ότι «ψεύδεται», τα χρέη του δήμου είναι πολύ μεγαλύτερα από αυτά που παρουσιάζονται υπερβαίνουν τα 170 εκατομμύρια ευρώ- ενώ το νέο δάνειο ελήφθη κατά παράβασιν των προβλέψεων του Δημοτικού Κώδικα, αφού δεν τηρήθηκε η ρητή πρόβλεψη για ειδική αυξημένη πλειοψηφία 2/3 για την έγκρισή του.

Δήμος Πειραιά

Δεινή είναι και η θέση του Δήμου Πειραιά. Προ ημερών ο δήμαρχος κ. Π. Φασούλας παραδέχθηκε ότι το ταμείο του δήμου θα «στεγνώσει» ολοκληρωτικά στις 13 Αυγούστου καθιστώντας την παύση πληρωμών αναπόφευκτη. Χθες ο κ. Φασούλας είχε συνάντηση για το ζήτημα με τον υπουργό Οικονομικών κ. Γ. Παπακωνσταντίνου , σε μια προσπάθεια να επιτευχθεί η επιμήκυνση της αποπληρωμής των χρεών του τρίτου δήμου της χώρας. Πάντως χθες ο κ. Φασούλας μετά τη συνάντηση με τον κ. Παπακωνσταντίνου διαβεβαίωσε ότι «καταλήξαμε σε μια λύση που αν τηρηθούν όσα συμφωνήσαμε τα προβλήματα στάσης πληρωμών θα πάψουν να υπάρχουν στον Πειραιά» .


Δήμος Αμαρουσίου

Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι και ο Δήμος Αμαρουσίου, ο οποίος κουβαλάει στο άρμα του χρωστούμενα από το παρελθόν που ξεπερνούν τα 280 εκατ. ευρώ! Η νυν δημοτική αρχή του κ. Γ. Πατούλη σημειώνει ότι την παρελθούσα τριετία προχώρησε σε δανεισμό 37,2 εκατ. ευρώ για την αποπληρωμή παλαιότερων δανείων ύψους 42 εκατ. ευρώ, ληξιπρόθεσμων οφειλών ύψους 21 εκατ. ευρώ και ενός δανείου προς την τράπεζα Μπερ Στερνς. Μάλιστα ο κ. Πατούλης έδωσε χθες στη δημοσιότητα επιστολή που είχε αποστείλει την προηγούμενη εβδομάδα στον Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου κ. Ι. Τέντε, με την οποία ζητούσε να μάθει τα αποτελέσματα των δικαστικών ερευνών για τη δημιουργία υπέρογκων χρεών στον Δήμο Αμαρουσίου, που διενεργούνται εδώ και δυόμισι χρόνια από την Εισαγγελία Πρωτοδικών Αθηνών.

Κλειστός παρέμεινε χθες ο Δήμος Ζακυνθίων από τους 160 εργαζομένους του, οι οποίοι δεν έχουν πληρωθεί μισθούς και επιδόματα εδώ και αρκετό καιρό, ενώ κατάληψη πραγματοποίησαν και οι υπάλληλοι του Καλλιτεχνικού Οργανισμού του Δήμου Βόλου, οι οποίοι δεν έχουν δει το χρώμα του χρήματος από τις αρχές του καλοκαιριού.

Σύμφωνα με έγκυρες πληροφορίες σοβαρά οικονομικά ανοίγματα έχει ένας μεγάλος αριθμός δήμων, οι περισσότεροι εκ των οποίων βρίσκονται στο Λεκανοπέδιο της Αττικής, με χαρακτηριστικά παραδείγματα αυτά των Ανω Λιοσίων, Αχαρνών, Νίκαιας και Περάματος. Ωστόσο αξίζει να σημειωθεί ότι η αποτύπωση των πραγματικών χρεών τους αποτελεί πραγματικά δύσκολο έργο, καθώς, όπως υπογραμμίζει ο πρόεδρος της Επιτροπής Οικονομικών της ΚΕΔΚΕ κ. Ι.Μουράτογλου, «κανένας δεν τα ξέρει και δεν μπορεί να τα ελέγξει».

Τι είναι η Κρατική πτώχευση;

ΚΡΑΤΙΚΗ ΠΤΩΧΕΥΣΗ:

Οι βασικές αιτίες της χρεοκοπίας ενός κράτους, τα αποτελέσματα της για τους πιστωτές, τον κρατικό μηχανισμό, την οικονομία και τους πολίτες της χώρας, οι διάφοροι μέθοδοι αποφυγής της, οι λανθασμένοι χειρισμοί, ιστορικά παραδείγματα κρατικών πτωχεύσεων και οι δείκτες μέτρησης-αξιολόγησης του κινδύνου της χρεοκοπίας ενός κράτους

αποσπάσματα άρθρου του οικονομολόγου Βασίλη Βιλιάρδου - από το Blog Casss - Αθήνα, 20. Νοεμβρίου 2009

Τον τελευταίο καιρό ευρίσκεται κανείς όλο και πιο συχνά «αντιμέτωπος» με μία «πεποίθηση» που κυριαρχεί παντού, σε σχέση με τον κίνδυνο χρεοκοπίας της χώρας μας. Πολλοί υποστηρίζουν ότι η Ελλάδα έχει ήδη «πτωχεύσει», ενώ αρκετοί κατακρίνουν, θεωρούν ένοχους καλύτερα για την πιθανή «χρεοκοπία», τις κυβερνήσεις μας. Κάποιοι άλλοι, μεταξύ των οποίων και οι κυβερνώντες, ενοχοποιούν την «προδιάθεση» των ελευθέρων επαγγελματιών, καθώς επίσης των μικρομεσαίων κυρίως επιχειρήσεων μας στη φοροδιαφυγή.

Δυστυχώς, ελάχιστοι «ενοχοποιούν» τη συνεχώς διευρυνόμενη επέκταση και τη «στρατηγική» φοροαποφυγή κάποιων ελληνικών και διεθνών πολυεθνικών, τη «δυσλειτουργία» της δημόσιας διοίκησης, η οποία κάποτε κυβερνάει αυθαίρετα, «ερήμην» δηλαδή των εκάστοτε πολιτικών, καθώς επίσης τη συνεχή «εκποίηση» των κερδοφόρων, κρατικών ή ιδιωτικών, επιχειρήσεων μας.

Θεωρώντας ότι ο μεγαλύτερος κίνδυνος μίας χρεοκοπίας, ο οποίος είναι βέβαια υπαρκτός για κάθε επιχείρηση και για κάθε κράτος, είναι ακριβώς η ολοκληρωτική επικράτηση αυτής της «πεποίθησης» η οποία, εκτός των άλλων, δυσχεραίνει τα μέγιστα τις κυβερνήσεις (όπως άλλωστε και τις επιχειρήσεις) στη λήψη των απαιτούμενων διορθωτικών, «αντιθετικών» καλύτερα μέτρων και αντιμετωπίζοντας τη χώρα σαν μία «δική μας» υπερμεγέθη επιχείρηση, από τη σωστή λειτουργία της οποίας εξαρτάται απόλυτα το μέλλον όλων μας (δεν πρόκειται ασφαλώς να μεταναστεύσουμε, για να αποφύγουμε τις συνέπειες), θα προσπαθήσουμε να αναλύσουμε σε γενικές γραμμές το θέμα της «πτώχευσης» ενός κράτους.

ΟΙ ΑΙΤΙΕΣ ΤΗ ΧΡΕΟΚΟΠΙΑΣ

Κατ’ αρχήν, η χρεοκοπία ενός κράτους είναι ουσιαστικά η επίσημη εξαγγελία της κυβέρνησης του, με την οποία καθιστά διεθνώς γνωστή την αδυναμία της να πληρώσει τα ληξιπρόθεσμα χρέη της χώρας της (εξ ολοκλήρου, ενός μέρους ή των τόκων τους). Επίσης η «στάση πληρωμών», στην οποία εκ των πραγμάτων υποχρεώνεται (άδεια ταμεία, αδυναμία πρόσθετου δανεισμού), ανεξάρτητα από το εάν έχει προηγηθεί ή όχι κάποια επίσημη ανακοίνωση.

Περαιτέρω, η κυριότερη αιτία της χρεοκοπίας ενός κράτους (όπως και μίας επιχείρησης) είναι αναμφίβολα η υπερχρέωσή του (οι πολεμικές συρράξεις και οι επαναστατικές αλλαγές πολιτεύματος – για παράδειγμα, η μη πληρωμή των χρεών της Γαλλίας των Βουρβόνων από τη γαλλική επανάσταση - είναι άλλοι λόγοι), η οποία μπορεί να προέλθει:

(α) από την κερδοσκοπική επίθεση εναντίον του εθνικού νομίσματος (κίνδυνος που σε μία χώρα της Ευρωζώνης δεν υφίσταται, λόγω του κοινού νομίσματος),

(β) από την αρνητική οικονομική συγκυρία στις χρηματαγορές, η οποία μπορεί να καταστήσει αδύνατο ακόμη και τον «υγιή», τον εγγυημένο δηλαδή δανεισμό της (ένας κίνδυνος υπαρκτός σήμερα – παγκόσμια χρηματοπιστωτική κρίση εν εξελίξει - ακόμη και για μία χώρα της Ευρωζώνης αφού, σύμφωνα με τη συνθήκη του Μάαστριχτ, η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα απαγορεύεται να αγοράζει ομόλογα των κρατών-μελών της Ευρωζώνης),

(γ) σαν αποτέλεσμα μίας «σειράς ετών» ελλειμματικών προϋπολογισμών, κατά τη διάρκεια των οποίων το κράτος δαπανούσε περισσότερα από όσα εισέπραττε, ενώ χρηματοδοτούσε τα ελλείμματα του με συνεχώς αυξανόμενα δάνεια (ομόλογα) από τους πολίτες, από τις τράπεζες, από επενδυτές και από άλλα κράτη,

(δ) από το συνδυασμό, από την χρονική «συνύπαρξη» δηλαδή των παραπάνω διαφορετικών αιτιών (από την ταυτόχρονη εμφάνιση της δεύτερης και της τρίτης αιτίας, όσον αφορά μία χώρα της Ευρωζώνης).

ΤΑ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΤΗΣ ΧΡΕΟΚΟΠΙΑΣ

Η πτώχευση ενός κράτους επιβαρύνει τους πάσης φύσεως πιστωτές του, το ίδιο το κράτος, την Οικονομία του και τους Πολίτες του. Αναλυτικότερα, διακρίνουμε τα εξής:

(α) Όπως είναι φυσικό, οι πιστωτές ενός κράτους χάνουν εξ’ ολοκλήρου ή ένα μέρος αυτών που του έχουν δανείσει, καθώς επίσης τους τόκους των χρημάτων τους. Συχνά βέβαια, στα πλαίσια διεθνών διαπραγματεύσεων, συμφωνείται η πληρωμή ενός ποσοστού των χρεών (για παράδειγμα, στη γνωστή κρίση της Αργεντινής οι πιστωτές έχασαν μέχρι και το 75% των απαιτήσεων τους), η αποπληρωμή των οποίων «ρυθμίζεται» διαφορετικά, συνήθως ανάλογα με το «είδος» των πιστωτών (εσωτερικού, εξωτερικού, ιδιώτες, κράτη κλπ).

(β) Όταν πτωχεύσει ένα κράτος, μηδενίζει (περιορίζει σημαντικά) τις υποχρεώσεις του απέναντι στους πιστωτές του - γεγονός που «ελαφρύνει» τον προϋπολογισμό του, τόσο κατά το ποσόν των τόκων, όσο και των δόσεων επιστροφής των δανείων (χρεολυσίων). Το ίδιο το κράτος «επιβαρύνεται» κυρίως λόγω της απώλειας της εμπιστοσύνης και της αξιοπιστίας του, η οποία έχει σαν αποτέλεσμα τον πιστοληπτικό του «θάνατο». Δηλαδή, το κράτος δεν είναι πλέον σε θέση να δανείζεται από τις χρηματαγορές, πόσο μάλλον με λογικά επιτόκια.

(γ) Τα αποτελέσματα της χρεοκοπίας ενός κράτους στην Οικονομία του είναι καταστροφικά. Αμέσως μετά ακολουθεί

> μία πολύ μεγάλη τραπεζική κρίση (οι τράπεζες είναι συνήθως αυτές που κατέχουν σημαντικό μέρος των ομολόγων δημοσίου, τα οποία υποχρεούνται να «αποσβέσουν»),

> μία εκτεταμένη οικονομική κρίση (η εσωτερική ζήτηση μειώνεται, οι επενδυτές αποσύρουν μαζικά το σύνολο των χρημάτων τους, η παραγωγή συρρικνώνεται, ο πληθωρισμός «καλπάζει», το χρηματιστήριο καταρρέει, η αγορά των ακινήτων επίσης, λόγω απουσίας αγοραστών κλπ) και

> μία νομισματική κρίση (οι ξένοι επενδυτές «αποφεύγουν» για μεγάλο χρονικό διάστημα τη «χρεοκοπημένη» Οικονομία).

(δ) Ή χρεοκοπία ενός κράτους σημαίνει πρακτικά για τους Πολίτες του τη μείωση των αποταμιεύσεων τους, είτε επειδή είναι πιστωτές του κράτους τους, είτε επειδή το νόμισμα υποτιμάται ραγδαία (δεν ισχύει για τις χώρες του Ευρώ), ενώ δεν προλαβαίνουν να κάνουν αναλήψεις από τους τραπεζικούς λογαριασμούς τους. Η έμμεση επιβάρυνση τους όμως από τα καταστροφικά αποτελέσματα στην Οικονομία του κράτους (τράπεζες, επιχειρήσεις κλπ) είναι πολύ πιο επώδυνη, κυρίως λόγω της υψηλής ανεργίας που ακολουθεί, καθώς επίσης της απώλειας όλων σχεδόν των κοινωνικών παροχών (παιδεία, υγεία κλπ) που απολάμβαναν.

ΜΕΘΟΔΟΙ ΑΠΟΦΥΓΗΣ ΤΗΣ ΧΡΕΟΚΟΠΙΑΣ

Συνεχίζοντας, υπάρχουν αρκετές δυνατότητες για να αποφύγει ένα κράτος την οριστική του χρεοκοπία. Εάν όμως δεν υπάρξει, από αρκετό χρονικό διάστημα πριν το «μοιραίο», η ανάλογη σοβαρότητα, καθώς επίσης η απόλυτη «συναίνεση» των εργαζομένων, των συνδικάτων, των επιχειρήσεων και των πολιτικών κομμάτων του, είναι εξαιρετικά δύσκολο να έχουν θετικό αποτέλεσμα. Σε γενικές γραμμές είναι οι εξής:

(α) Η δραστική μείωση των δημοσίων δαπανών, όπου «ύστατος» στόχος τους είναι ο περιορισμός των κοινωνικών παροχών, ενώ προέχει η ελαχιστοποίηση των διαφόρων ενισχύσεων-επιδοτήσεων (μέτρα στήριξης, φοροελαφρύνσεις κλπ), καθώς επίσης των μισθών και άλλων εξόδων που συνιστούν μεγάλο μέρος της επιβάρυνσης του ετήσιου προϋπολογισμού (οι μισθοί των δημοσίων υπαλλήλων θεωρούνται ανελαστικοί - δεν μπορούν να μειωθούν δηλαδή, επειδή προστατεύονται από συλλογικές συμβάσεις, αλλά ο αριθμός των δημοσίων υπαλλήλων μπορεί να περιορισθεί σημαντικά).

(β) Η αύξηση των άμεσων και έμμεσων φόρων, καθώς επίσης η επιβολή νέων φόρων σε όλους ανεξαιρέτως τους Πολίτες (επιχειρήσεις) της χώρας (η αυθαίρετη επιλογή κάποιων «πλουσίων» φορολογουμένων και η εσφαλμένη, η «απατηλή» δηλαδή παρουσίαση της έκτακτης φορολόγησης τους σαν «αναδιανεμητικό μέτρο», οδηγεί συνήθως σε αντίθετα αποτελέσματα).

(γ) Ο «τεχνητός» πληθωρισμός, μέσω των χαμηλών επιτοκίων (όπως στις Η.Π.Α. σήμερα και όχι μόνο) και η αύξηση της ποσότητας των χρημάτων στην αγορά, χωρίς αντίστοιχη αύξηση του ΑΕΠ, καθώς επίσης η υποτίμηση (διολίσθηση) του νομίσματος (οι «λύσεις» αυτές δεν μπορούν να εφαρμοσθούν στις χώρες της Ευρωζώνης).

(δ) Η δυσμενέστερη όλων ίσως είναι η επιβολή «καταναγκαστικών μέτρων» εκ μέρους της κυβέρνησης, επί πλέον των συνήθων φορολογικών. Δηλαδή, οι ειδικοί φόροι εις βάρος της ατομικής περιουσίας των Πολιτών, καθώς επίσης των επιχειρήσεων (εδώ αιτιολογούνται οι «απαιτήσεις» των κυβερνήσεων για πλήρη καταγραφή, στις φορολογικές δηλώσεις, όλων των περιουσιακών στοιχείων των φορολογουμένων), οι οποίοι επιβάλλονται «καταναγκαστικά» από το κράτος, χωρίς τη συμφωνία τους και χωρίς να έχουν «προ-αναγγελθεί» στον ετήσιο προϋπολογισμό.

(ε) Η χειρότερη μέθοδος όλων, ο πλέον λανθασμένος κυβερνητικός χειρισμός δηλαδή, είναι κατά την άποψη μας η «φυγή προς τα εμπρός» (front running), με την οποία ουσιαστικά επιδιώκεται η μείωση των δημοσίων χρεών ως ποσοστό επί του ΑΕΠ (όχι σαν απολύτου μεγέθους και ανεξαρτήτως του ύψους των δαπανών), μέσω της αύξησης του ίδιου του ΑΕΠ. Ο κίνδυνος αυτός είναι κατά πολύ πιο αυξημένος, όταν η «δομή» μίας χώρας (διαρθρωτικά προβλήματα, ανελαστικά μεγέθη, διεθνής ανταγωνισμός, μικρές εξαγωγές, μειωμένη παραγωγικότητα, χαμηλή ανταγωνιστικότητα κλπ), υποδηλώνει την αντικειμενική αδυναμία της να αυξήσει ορθολογικά το παραγόμενο ετήσιο προϊόν της.

Τέλος, ουσιαστικά ένα κράτος θεωρείται επίσημα χρεοκοπημένο, μόνο εάν οι Πολίτες του επιδείξουν «ανυπακοή» - εάν «επαναστατήσουν» δηλαδή και εμποδίσουν την εφαρμογή των καταναγκαστικών και λοιπών μέτρων που επιβάλλονται από την κυβέρνηση τους (σε μία χώρα του Ευρώ από την Κομισιόν, μέσω της εθνικής κυβέρνησης).

ΙΣΤΟΡΙΚΑ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑΤΑ ΧΡΕΟΚΟΠΙΩΝ

Ιστορικά παραδείγματα κρατικών πτωχεύσεων υπάρχουν πάρα πολλά (από το έτος 1750 και μετά, 64 χώρες έχουν χρεοκοπήσει σε 70 διαφορετικές περιπτώσεις – κάποιες περισσότερο από μία φορά), μεταξύ των οποίων της Γερμανίας (χρεοκόπησε το 1923 και το 1948), της Αυστρίας (1811), της Δανίας (1813), της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας (1876), της Σοβιετικής Ένωσης (1918, όπου αρνήθηκε να αποπληρώσει τα χρέη της τσαρικής Ρωσίας), της Ισπανίας (1557, 1575 και 1596), της Ρωσίας (1998), της Αργεντινής (2002), της Ισλανδίας (2007) κ.α.

Ειδικά όσον αφορά την Ισλανδία, στα πλαίσια της παρούσας χρηματοπιστωτικής κρίσης κρατικοποιήθηκαν οι τρείς μεγαλύτερες τράπεζες της χώρας, οι οποίες είχαν συνολικές υποχρεώσεις ίσες με το 900% τους ισλανδικού ΑΕΠ. Στις 16 Οκτωβρίου του 2008 όμως, η κυβέρνηση της χώρας δήλωσε ότι δεν μπορούσε να εξοφλήσει ένα ληξιπρόθεσμο ομόλογο μίας από αυτές (Glitnir Bank), ύψους 750 εκ. $ - γεγονός που σήμαινε ταυτόχρονα αδυναμία πληρωμών εκ μέρους της Ισλανδίας. Εν τούτοις, η χώρα δεν χρεοκόπησε «τυπικά», επειδή το ομόλογο δεν είχε εκδοθεί από την ίδια, αλλά από την τράπεζα που αναγκάσθηκε να κρατικοποιήσει για να μη χαθεί η αξιοπιστία στο τραπεζικό της σύστημα (μαζικές αναλήψεις, καταγγελία δανείων κλπ).

ΔΕΙΚΤΕΣ ΜΕΤΡΗΣΗΣ ΤΟΥ ΚΙΝΔΥΝΟΥ ΧΡΕΟΚΟΠΙΑΣ

Υπάρχουν αρκετοί, διαφορετικοί δείκτες μέτρησης του κινδύνου της χρεοκοπίας μίας χώρας, οι οποίοι «χρησιμοποιούνται» τόσο από την ίδια «προληπτικά», όσο και από τις διεθνείς εταιρείες αξιολόγησης (για τον καθορισμό της πιστοληπτικής ικανότητας της, με βάση την οποία υπολογίζονται, μεταξύ άλλων, τα επιτόκια των ομολόγων του δημοσίου).

(α) Ένας σημαντικός δείκτης του κινδύνου χρεοκοπίας μιας χώρας, είναι η καθαρή θέση της – η αξία δηλαδή των περιουσιακών στοιχείων της που απομένει, εάν αφαιρέσουμε τις υποχρεώσεις της (η «μέτρηση» της καθαρής θέσης στη Γερμανία είναι υποχρεωτική από το Σύνταγμα της – στην Αυστρία μετρείται τακτικά, ενώ μόνο στην Ελβετία υπάρχει ένα ειδικό «φρένο δανεισμού», το οποίο εμποδίζει την υπερχρέωση της χώρας).

(β) Ένας δεύτερος δείκτης είναι η πορεία (διαχρονικά) και το ύψος των επιτοκίων που πληρώνει μία χώρα για τα δάνεια που λαμβάνει. Όταν δεν ξεπερνούν πολύ το επιτόκιο μίας ισχυρής Οικονομίας (στην Ε.Ε. η Γερμανία με 3%), θεωρείται ότι δεν «υποδηλώνουν» κίνδυνο χρεοκοπίας (η Αργεντινή πλήρωνε, λίγο πριν πτωχεύσει, 40 ποσοστιαίες «μονάδες βάσης» - δηλαδή πάνω από 40% ).

(γ) Επόμενος βασικός δείκτης είναι το ποσοστό των δημοσίων χρεών μίας χώρας, σε σχέση με το ΑΕΠ της αφού, όσο μεγαλύτερο εμφανίζεται, τόσο πιο πιθανή είναι η χρεοκοπία της (το 125% που υπολογίζεται για τη χώρα μας το 2010, είναι πολύ πάνω από το όριο ασφαλείας – 60%). Επίσης, το ποσοστό του εξωτερικού χρέους της σε σχέση με το ΑΕΠ (στη Μ. Βρετανία υπερβαίνει το 400%!).

(δ) Άλλοι δείκτες είναι η ρευστότητα, το ισοζύγιο πληρωμών, η ευκολία διάθεσης των δημοσίων ομολόγων, το έλλειμμα του προϋπολογισμού σε σχέση με το ΑΕΠ (η Ε.Ε. επιβάλλει το «σεβασμό» ενός ανώτατου ορίου 3%), οι εξαγωγές σε σχέση με το ΑΕΠ (υποδηλώνουν την ανταγωνιστικότητα μίας Οικονομίας), το ποσοστό των καταναλωτικών δαπανών που συμβάλλουν στο ΑΕΠ (στις Η.Π.Α. υπερβαίνει τα 75%, ενώ στη Γερμανία είναι αρκετά χαμηλότερο από το 50%), οι συνολικές αποταμιεύσεις των Πολιτών, τα χρέη των ιδιωτών, καθώς επίσης τα διαρθρωτικά και λοιπά προβλήματα της Οικονομίας (διαφθορά, γραφειοκρατία, απαρχαιωμένες δομές, μη ευέλικτη αγορά εργασίας κ.α.).

(ε) Επί πλέον σημαντικοί δείκτες είναι ο δανεισμός των επιχειρήσεων (εξαιρετικά επικίνδυνος στην Ελλάδα, όπου οι μεταχρονολογημένες επιταγές πλησιάζουν το 150% του ΑΕΠ, όταν σε άλλες χώρες δεν υφίσταται καν αυτός ο όρος), η χρηματιστηριακή αξία (κεφαλαιοποίηση) όλων των εισηγμένων επιχειρήσεων της χώρας (είναι θετικό να ξεπερνούν το δημόσιο χρέος της – στην Ελλάδα υπολογίζεται σήμερα γύρω στα 92,5 δις €, έναντι δημοσίου χρέους 300 δις €) και η έκθεση των εγχώριων τραπεζών σε πιστωτικούς κινδύνους - η Αυστρία θεωρείται «ύποπτη» χρεοκοπίας, επειδή οι τράπεζες της έχουν δανείσει στα κράτη της Α. Ευρώπης ποσό που υπερβαίνει το 100% του ΑΕΠ της χώρας (άλλες «ύποπτες» χώρες, εκτός της Ανατολικής Ευρώπης και εκτός αυτών που έχουμε ήδη αναφέρει – Ιταλία, Μ. Βρετανία - είναι η Ιρλανδία και η Ισπανία).