Έντεκα πανεπιστημιακοί υπέρ τρόικας και μνημονίου

«Κανείς δεν αγνοεί βέβαια πόσο επαχθής είναι η σημερινή πραγματικότητα για όλους σχεδόν τους Ελληνες. Και κανείς δεν αμφισβητεί ότι πολλοί συμπατριώτες μας βρίσκονται σε κατάσταση απελπισίας. Εύλογα δε. Κεκτημένα ανετράπησαν, αυτονόητα κατέρρευσαν, προσδοκίες διαψεύστηκαν, ειδικά δε για τους νέους, τουλάχιστον τους μη προνομιούχους ή υπερπροικισμένους οι διαφαινόμενες προοπτικές προκαλούν δέος.

Εξίσου γνωστό είναι όμως, επίσης, ότι απελπισία και ορθολογισμός σπανίως συμβαδίζουν. Γιατί η απελπισία οδηγεί στον πανικό και αυτός σε κινήσεις σπασμωδικές ή χωρίς προσανατολισμό, οι οποίες όχι σπάνια αντιστρατεύονται τους στόχους και τα συμφέροντα εκείνων που τις αποπειρώνται.

Αν λοιπόν αποφασίσαμε να προσυπογράψουμε το παρόν δεν είναι επειδή, περιχαρακωμένοι στον ακαδημαϊκό μικρόκοσμό μας δυσκολευόμαστε να αντιληφθούμε -και ακόμη περισσότερο να νιώσουμε- την αγανάκτηση, την απόγνωση και την ανάγκη για αντίδραση της ελληνικής κοινωνίας. Αλλά επειδή θεωρούμε χρέος μας να θέσουμε, υπό μορφή ερωτημάτων, ενώπιόν της, κάποια δεδομένα καθώς και προβληματισμούς που εκτιμούμε ότι πηγάζουν από την απλή λογική.

Πρώτον: Με τη δαιμονοποίηση των ξένων κυβερνήσεων -οι οποίες οφείλουν να φορολογούν τους πολίτες τους για να συνεχίζεται ο χαμηλότοκος δανεισμός μας, εις βάρος ίσως των άμεσων αναπτυξιακών προοπτικών των χωρών τους- δεν εγκλωβιζόμαστε σε μια συμπεριφορά ομφαλοσκόπησης που αγνοεί τα δεδομένα της πραγματικότητας και τη συνθετότητα του σύγχρονου κόσμου; Πράγματι.

Οι πολιτικοί εντολοδόχοι των δανειστών μας δεν έχουν, και αυτοί, απέναντί τους κοινοβούλια, κοινές γνώμες, υποχρέωση λογοδοσίας σε επίσης αγανακτισμένους ανθρώπους που ενδεχομένως θεωρούν ότι η συνέχιση της χρηματοδότησης της χώρας μας -εφόσον η ίδια δεν καταβάλλει ένα επώδυνο τίμημα για την ανόρθωσή της- είναι ασύμφορη, παράλογη, άδικη, ακόμη και επισφαλής;

Δεύτερον: Εάν, κατά το διάχυτο λαϊκό αίτημα, φύγει η Τρόικα, καταγγελθεί το επαχθές και «απεχθές», μνημόνιο, κηρυχθεί χρεοστάσιο κλπ. η κατάσταση του μέσου έλληνα θα βελτιωθεί ή, κατά την κοινή λογική, θα επιδεινωθεί, δραματικά και ραγδαία;

Τρίτον: Το ότι πολλές αποφάσεις των πολιτικών μας ηγεσιών δεν είναι κοινωνικά δίκαιες ή οικονομικά αποτελεσματικές αναιρεί το γεγονός πως καμία εναλλακτική προοπτική δε διαφαίνεται σήμερα πιο «αναίμακτη» ή λιγότερο επώδυνη από τη συνέχιση της χρηματοδότησής μας, έστω και με τους, σκληρούς πράγματι, όρους του Μνημονίου;

Τέταρτον: Εμείς ως λαός δεν έχουμε καμία ευθύνη για την παρούσα δραματική κατάσταση; Δεν καθυστερήσαμε με μαζικές κινητοποιήσεις τον εξορθολογισμό του ασφαλιστικού μας συστήματος; Οι πολιτικές μας επιλογές, η επίμονη απαίτηση ευχάριστων προεκλογικών υποσχέσεων που οδηγούσε τα κόμματα σε πλειοδοσία «δεσμεύσεων» και εξοστράκιζε τις φωνές της πρόνοιας και της λογικής, ο ατομικός υπερδανεισμός και ο ακραίος υπερκαταναλωτισμός την περίοδο της φαινομενικής ευμάρειας δεν συνέβαλαν στη σημερινή κατάσταση; Και υπήρξαν ποτέ λαοί που δεν κατέβαλαν τίμημα για τα λάθη τους;

Μήπως, λοιπόν, αντί της διαρκούς μεμψιμοιρίας, της συνεχούς καταγγελίας των ξένων και των αέναων κλαυθμών, θα αποτελούσε πιο ορθολογική αντίδραση η αποδοχή της νέας πραγματικότητας ως κατάστασης δυσχερώς (και μόνο σε βάθος χρόνου) αναστρέψιμης, καθώς και ο πολλαπλασιασμός των ατομικών και συλλογικών μας προσπαθειών για την έξοδο από την κρίση; Οπως, δηλαδή, έκαναν μεταπολεμικά λαοί που είχαν χάσει τη μάχη στα στρατιωτικά πεδία, κέρδισαν όμως αυτήν της ειρήνης

Σε τελική ανάλυση εμείς, παρά τα κονδύλια που κατά τις τελευταίες δεκαετίες εισέρευσαν πλουσιοπάροχα στη χώρα μας, χάσαμε τη μάχη της ανάπτυξης και προϋπόθεση για να μη χάσουμε τον πόλεμο είναι να ανακτήσουμε την εκτίμηση και την εμπιστοσύνη πρώτα του εαυτού μας, στη συνέχεια δε και των ξένων, ως λαός που διδάσκεται από τα λάθη του και αγωνίζεται για την αναίρεση ή έστω τον περιορισμό των συνεπειών τους.

Καθηγητής Θάνος Βερέμης, ιστορικός, πρώην πρόεδρος Εθνικού Συμβουλίου Παιδείας

Καθηγητής Απόστολος Γεωργιάδης, αστικολόγος, πρόεδρος Ακαδημίας Αθηνών

Καθηγητής Θανάσης Διαμαντόπουλος, πολιτικός επιστήμων

Καθηγητής Θόδωρος Κουλουμπής, διεθνολόγος, πρώην πρόεδρος ΕΛΙΑΜΕΠ

Αναπληρωτής καθηγητής Νίκος Μαραντζίδης, πολιτικός επιστήμων

Kαθηγητής Γιώργος Παγουλάτος, πολιτικός επιστήμων

Καθηγητής Χρήστος Ροζάκης, διεθνολόγος, αντιπρόεδρος ευρωπαϊκού δικαστηρίου ανθρωπίνων δικαιωμάτων

Καθηγητής Μιχάλης Σταθόπουλος, αστικολόγος, πρώην πρύτανης Πανεπιστημίου Αθηνών

Επίκουρος καθηγητής Πλάτων Τήνιος, οικονομολόγος

Καθηγητής Γρηγόρης Τσάλτας, διεθνολόγος, εκλεγμένος πρύτανης Παντείου Πανεπιστημίου

Καθηγητής Λουκάς Τσούκαλης, πολιτικός επιστήμων

Το παρόν κείμενο είναι ανοικτό σε προσυπογραφές»

Προγραμματικές Δηλώσεις Γ. Α. Παπανδρέου 16-10-2009

Ο θείος μας έσωσε και ο Θεός να βάλει το χέρι του

Παραθέτω σημερινό άρθρο του βήματος που διάβασα με έκπληξη.

Περιεκτικό και πραγματικό.

"Ο θείος μας έσωσε

Η κυβέρνηση του Κώστα Καραμανλή λειτούργησε από την πρώτη ημέρα μόνο επικοινωνιακά. Βγήκε με ψέματα- ο ίδιος ο Πρωθυπουργός ομολόγησε ότι τα έλεγε γνωρίζοντας ότι είναι ψέματα- χαρακτηρίζοντας τον κ. Κ. Σημίτη αρχιερέα της διαπλοκής. Συνέχισε με την απογραφή του Αλογοσκούφη. Αλλαξε τον τρόπο προσδιορισμού του ελλείμματος που χρησιμοποιούσε το ΠαΣοΚ, για να εμφανίσει την οικονομία κατεστραμμένη και τον υιοθέτησε ξανά για να δείξει ότι την εξυγίανε. Εφτιαξε τον ψευτονόμο για τον βασικό μέτοχο ενώ γνώριζε ότι δεν θα περάσει από τις Βρυξέλλες. Στο ενδιάμεσο κατέστρεψε τα πάντα. Εκαψε τα δάση, την Αθήνα, τα ασφαλιστικά ταμεία με τα δομημένα, οι κουμπάροι και οι φίλοι του Πρωθυπουργού συμμετείχαν στα μεγαλύτερα σκάνδαλα. Μπερδεύτηκε με το πιο σκοτεινό κύκλωμα της Εκκλησίας για να ξεπουλήσει τη δημόσια περιουσία, νομιμοποίησε τις οφσόρ των υπουργών της και πολλά άλλα. Ολα αυτά τα αντιμετώπιζε επικοινωνιακά. Μετά έδιωξε τον αρχιεπικοινωνιολόγο Θ. Ρουσόπουλο και πέρασε μια μικρή κρίση ώσπου οργανώθηκε ξανά σε άλλη βάση. Τώρα όλοι είναι θεωρητικοί της επικοινωνίας. Δεν χρειάζονται αρχιεπικοινωνιολόγο. Ετσι ο υπουργός Υγείας πανικοβάλλει τους πολίτες με τη γρίπη, το οικονομικό επιτελείο μάς πανικοβάλλει με τη διεθνή κρίση, ο υπουργός Παιδείας ανοίγει διάλογο για μεταρρυθμίσεις που πρέπει να γίνουν, αλλά θέλουν... χρόνο. Ολοι παριστάνουν ότι εργάζονται και ότι προχωρούν στο έργο τους. Ποιο έργο τους; Κανένα έργο πουθενά.

Τι περιμένει να πετύχει αυτή η κυβέρνηση; Προφανώς να κερδίσει χρόνο για να αρπάξουν και τα τελευταία ευρώ που υπάρχουν στον πάτο του κρατικού κουμπαρά τα κομματικά στελέχη. Και αν αρχίσουμε να πιστεύουμε στις θεωρίες συνωμοσίας, να οργανώσουν ένα εσωκομματικό πραξικόπημα στο ΠαΣοΚ, συνεργαζόμενοι με κάποια στελέχη του και διασπώντας το κόμμα. Τραβηγμένο; Από τα μαλλιά. Αλλά και σε αυτό το τρελό σενάριο ελπίζουν οι σατανικοί νόες της Ρηγίλλης. Και η υπόθεση των συνταγματολόγων δεν μυρίζει και πολύ ωραία.

Με λίγα λόγια, αυτή η κυβέρνηση, η χειρότερη όλων των εποχών, η κυβέρνηση που απέτυχε σε όλα, που έδιωξε τη μοναδική υπουργό που πήγε να κάνει μια σοβαρή μεταρρύθμιση, την κυρία Γιαννάκου, που απέλυσε τον αρχηγό της ΕΥΠ μόλις συνέλαβε τους απαγωγείς, που επικρότησε και αντάμειψε όλους τους απατεώνες, δεν θέλει με τίποτε να φύγει. Ευτυχώς που ο θείος του Πρωθυπουργού μάς έβαλε στην ΕΟΚ και δεν γίνεται πραξικόπημα. Λέτε να κάνουν πόλεμο;"

Γρηγόρης Νικολόπουλος

"Το Βήμα" 25/7/09

Σύγκριση με τους καλύτερους ή με τους χειρότερους

Θέλω να πώ ένα μεγάλο ευχαριστώ στον Π. Τσίμα για την εκπομπή του και γιατί επιτέλους μας σύγκρινε με τους πρώτους.

Δεν μπορώ άλλο να ακούω τους πολιτικούς να μας λένε ότι
"ναι μεν δεν πάμε καλά αλλά είμαστε καλύτεροι απ' την Γουαδελούπη"

Θέλω να συγκρίνομαι με καλύτερους από εμένα για να προοδεύω
και όχι με τους χειρότερους γιατί τότε θα τους φτάσω.

Ακολουθεί η περίληψη της εκπομπής

Η δυστυχία να είσαι μαθητής... Π. Τσίμας 20/1/09

"O Γιαν είναι Φιλανδός. Μαθητής της δευτέρας λυκείου, σε ένα δημόσιο λύκειο (ιδιωτικά δεν υπάρχουν στην χώρα του) στο Ελσίνκι. Η Βανέσα είναι Ελληνίδα. Μαθήτρια της τρίτης Λυκείου, στο δημόσιο του Χολαργού. Συνομιλούν στο ίντερνετ. Η Βανέσα, έκπληκτη, ανακαλύπτει ότι ο συνομήλικος της έχει πολύ ελεύθερο χρόνο, ελάχιστη πίεση, κανένα άγχος για την μαθητική του ζωή και για την εισαγωγή του στο πανεπιστήμιο κι ότι το σχολείο του- δημόσιο- έχει μέχρι και μικρό στούντιο τηλεόρασης για να κάνουν το μάθημα δημοσιογραφίας! Κι όμως, αυτός ο «χαλαρός» νέος, που πιέζεται ελάχιστα από το σχολείο και βασανίζεται σπάνια από τον βραχνά των εξετάσεων, φοιτά σε ένα εκπαιδευτικό σύστημα που έρχεται σταθερά πρώτο στον κόσμο, με βάση τις αξιολογήσεις του ΟΟΣΑ, ενώ εκείνη, που βασανίζεται δέκα και δώδεκα ώρες την ημέρα σε σχολείο και φροντιστήριο και την πνίγει το άγχος, ζει σε ένα εκπαιδευτικό σύστημα που είχε αξιολογηθεί στην 25η θέση το 2000 κι έχει ήδη πέσει στην 28η από τις 30 υπό εξέταση χώρες του ΟΑΣΑ το 2006, στην τελευταία μέτρηση!

Την ιστορία αυτών των δύο μαθητών, ένα τυπικό τους 24ωρο, παρακολουθεί η κάμερα της «Έρευνας», καταγράφει τις διαφορές στο εκπαιδευτικό τους περιβάλλον και την καθημερινή τους ζωή και μένει με το αναπάντητο ερώτημα: Πώς είναι δυνατόν το δικό μας σχολείο να πιέζει τόσο πολύ τους μαθητές του με τόσο φτωχά αποτελέσματα; Πώς γίνεται να συζητάμε τόσο πολύ για την παιδεία και να τα καταφέρνουμε στην πράξη τόσο άσχημα;

Καθώς μια ακόμη συζήτηση («από μηδενική βάση», όπως ειπώθηκε αρμοδίως) ξεκινά για την εκπαιδευτική μεταρρύθμιση, η «Έρευνα» της Τρίτης θέτει τον δάκτυλο επί τον τύπον των ήλων, μέσα σε μια σχολική τάξη κι ένα μαθητικό δωμάτιο δύο διαφορετικών χωρών. Κι έπειτα ρωτά δασκάλους, ειδικούς και υπουργούς τι φταίει, τι ματαιώνει κάθε απόπειρα βελτίωσης του ελληνικού σχολείου.

Τρεις πρώην υπουργοί που φιλοδόξησαν να συνδέσουν το όνομά τους με μια μεγάλη μεταρρύθμιση - ο Γεράσιμος Αρσένης, η Μαριέττα Γιανάκου και ο Βασίλης Κοντογιανόπουλος - μιλούν για πρώτη φορά για την εμπειρία τους, τα λάθη τους και τα συμπεράσματα στα οποία έχουν οδηγηθεί."